Φίλε Άγγελε ξεστόμισες μια κουβέντα η οποία σηκώνει συζήτηση 72ώρου. Το ιδανικό σχολείο πάντα θα είναι ιδανικό γιατί πάντα θα ονειρευόμαστε και θα σκεφτόμαστε πως μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο, γιατί πολύ απλά είμαστε άνθρωποι και νους μας τρέχει σαν δαίμονας για οτιδήποτε. Θα γράψω όμως πως θέλω το ελληνικό δημόσιο σχολείο ή πώς θα μπορούσαμε να το καλυτερέψουμε.
Πρότυπο σχολείο φυσικά είναι της Σουηδίας η οποία διαθέτει το 9% του προϋπολογισμού της για την Παιδεία εδώ που στις άλλες χώρες είναι 5% και στην ΕΛλάδα 3%(ΑΙΣΧΟΣ). Φανταστείτε. Και μετά έρχονται Φιλανδία και Δανία.¨αριστο εκαπιαδευτικό σύστημα.
Μπορεί να είμαστε για κλάματα αλλά ευτυχώς και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο κάναμε ανταλλαγές μαθητών με σχολεία της ΕΕ. (Πρόγραμμα e-twining, comenius klp). Χάρη στη προθυμία κάποιων καθηγητών που κάθονταν έως τις 17.00 στο σχολείο για να διακανονίσουν τα πάντα και να μας τα έχουν όλα έτοιμα!!!
Όταν ήρθαν οι Δανοί μαθητές στο σχολείο μας, έπεσαν από τα σύννεφα. Και αυτό οι Έλληνες μαθητές το καταλάβανε όταν οι Δανοί μας έφεραν υλικό για το πως είναι η καθημερινότητά τους στο σχολείο. Ένα θα σας πω. Εϊμαστε πίσωωωωωω 100000 χρόνια. Η μέρα με τη νύχτα. Άσπρο με μαύρο. Δηλαδή τα μισά από όσα τους προσφέρονται να είχαμε.Θα μασταν ευτυχισμένοι. Το σχολείο ήταν τεράστιο, πανέμοροφο, με χώρους γυμναστήριο, κολυμβητήριο, βιβλιοθήκη, αίθουσα μουσικής, αίθουσα καλλιτεχνικών, εργαστήριο φυσικής, εργαστήριο χημείας,τραπεζαρία και το σημαντικότερο. Όσο εύκολο είναι να βρεις ένα στυλό στο σχολείο μας, τόσο εύκολο είναι να βρεις υπολογιστή στο διάδρομο, στους κοινόχρηστους χώρους, στην αυλή στη Δανία.Παντού. Για οτιδήποτε. Υπολογιστές παντού. (όχι για παιχνίδι, αλλά για ουσιαστική γνώση, για εργασίες, για πληροφόρηση). Φυσικά και το μάθημα δε γίνετια με τετράδια αλλά με υπολογιστές.Ουσιαστικά ο παράδεισος. (και δεν ήταν χαζομάρες όλα αυτά για να μας εντυπωσιάσουν καθώς και οι Έλληνες καθηγητές, παραδέχονταν πως έτσι έχουν τα πράγματα εκεί ήταν είχαν πάει).
Να διευκρινήσω έρευνα πρόσφατη. Οι πιο ευτυχισμένοι μαθητές σύμφωνα με ερευνα της ΕΕ είναι οι Δανοί και οι πιο δυστυχισμένοι....
Δυστυχώς καταλάβατε σωστά.Εμείς.
Όλα αυτά τα είπα για να δείτε τί γίνεται εκεί έξω και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τα αλλαντικά της πίτσας, την κατάληψη για να χάσουμε μάθημα, την εύρεση "καλού" φροντιστηρίου και ένα σωρό μαλακίες που όταν είδαμε το βίντεο των Δανών όλοι μας αισθανθήκαμε ξεφτίλες. Ξεφτίλες με περικεφαλαία. Και ξέρετε γιατί;;;
Γιατί πολύ απλά ασχολούμαστε με μαλακίες, αντί να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Μόρφωση. Αντί να να κατακτήσουμε το μέλλον μας, κοιτάμε την πίτσα και την τυρόπιτα. Αντί να γίνουμε καλύτεροι, γινόμαστε καφροι. Αντί να αναδείξουμε την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, ασχολούμαστε με άλλες βλακείες. Αντί να διεκδικήσουμε ένα σχολείο όπως το θέλουμε, γινόμαστε παθητικοί και ασχολούμαστε με το πως θα δείξουμε μαγιά. Μπορεί να σας φάνηκα υπερβολικός, αλλά αν βλέπατε τί κάνουν εκεί και τι κάνουμε εμείς εδώ, είμαστε για τα σκουπίδια. Και το χειρότερο ξέρετε ποιό είναι;;; Ότι δεν έχουμε ιδέα, τι κάνουν εκεί. Τις προάλλες ένας μαθητής στο σχολείο, του φάνηκε παράξενο γιατί στην Ευρώπη δεν έχουν φορντιστήρια. Δηλαδή αν έχετε το Θεό σας.Επειδή στην Ελλάδα είναι όλα σκατά νόμιζε πως κι εκεί έτσι είναι. Δηλαδή δεν ξέρουμε να διεκδικούμε κάτι καλύτερο και δε βλέπουμε πέρα από το ζαμππον της πίτσας. Με ενοχλέι αφάτναστα. Με ενοχλεί που δεν έχουμε φαντασία και αφού βαριόμαστε στο σχολείο δεν κάνουμε τίποτα γι'αυτό. Με ενοχλεί που είμαστε όλοι κλειστοί στο καβούκι αμς και δε βλέπουμε τί γίνεται στα άλλα σχολεία. Και όταν παρακολουθούμε την καθημερινότητα ενός Δανέζικου σχολείου, μένουμε με ανοιχτό το στόμα σαν χάνοι, λες και βλέπουμε τη δευτέρα παρουσία και το φανταζόμαστε ως κα΄τι το αδιανόητο ως έναν παράδεισο. Ενώ την ίδια στιγμή αυτό για τους Δανούς είναι το αυτονόητο. Μια καθημερινότητα στο σχολείο και τίποτα άλλο. Με άλλα λόγια αντί να κάνουμε αυτονόητη μια ιδανική εκπαίδευση, είμαστε παθητικοί δέκτες, χάπατα και μένουμε στο κλουβί μας, χωρίς να ξέρουμε πως να φτιάξουμε την παιδεία.
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε τι λέω. Μας νοιάζει πώς θα την κάνουεμ από το σχολείο την ίδια στιγμή που είναι στο χέρι μας να το αλάξουμε. Αυτό είναι το ιδανικό σχολείο για εμένα. Ένα σχολείο που οι μαθητές θα ενδιαφέρονται για το σχολείο και το πως θα διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Τη γνώση.
Δε λέω να έχουμε γυμναστήρια, εργαστήρια κλπ. Αλλά το στοιχειώδες. Καθηγητές να δουλεύουν και να αξιολογούνται.Ωράριο κανονικό με μαθήματα που θα τραβάνε το ενδιαφέρον του μαθητή.Εξετάσεις που θα αναδεικνύουν το ταλέντο του μαθητή και δε θα το σφάζουν. Μαθητές που θα είναι οι πρωτοπόροι των εξελίξεων.Καθηγητές-μαθητές θα είναι συνεργάτες και θα αλληλοσυνεργάζονται.Ένα σχολείο ανθρωπιστικό και όχι τεχνοκρατικό. Που θα δίνει στο μαθητή τα εφόδια να σταθεί στην κοινωνία και να γίνει αυτό που θέλει.
Το σχολείο είναι ο καθρέφτης της αυριανής κοινωνίας.
Με άλλα λόγια δε θέλω να έρχονται οι Δανοί στο σχολείο μου και να πέφτουν από τα σύννεφα και να σχολιάζουν με λέξεις που δε θέλω να μεταφράσω. Και να μη μένουμε σαν χάνοι όταν δούμε κάτι καλό, την ίδια στιγμή που στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε.
Ξέρω ότι ακούστηκα πολύ οραματιστής ή ονειροπαρμένος. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του σημερινού ελληνικού σχολείου. Ό,τι κάθε όνειρο ή όραμα το γκρεμίζει και κάνει τους μαθητές του να μην ονειρέυονται και να βρίσκουν γελοίο κάθε όνειρο για αλλαγή.Όταν ακούνε έναν να μιλά για το πώς θα αλλάξει το σχολείο να τον "αποκαλούν μαλάκα". Αυτή είναι η παιδεία μας.Αυτό με ενοχλεί. ΚΑι το ιδανικό σχολείο είναι φυσικά αυτό που δίνει όνειρα στα παιδιά του!!! Κάτι που εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε γι'αυτό και πολλοί όταν διαβάσετε αυτό θα λέτε ότι ήρθα από άλλο πλανήτη......
Με άλλα λόγια ένα σχολείο που δίνει τα στοιχειώση και κάνει τους μαθητές του να ονειρεύονται και όχι να τους κάνει μίζερους και με μυαλό που το μόνο που ξέρει είναι να διεκδικεί το ζαμπόν της πίτσας....
