Το σημερινό σύστημα δεν αφήνει σχεδόν κανένα περιθώριο ευελιξίας. Ένας μαθητής που είναι καλός στη θεωρητική κατεύθυνση, φυσικό και επόμενο είναι να την επιλέξει. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να τον ενδιαφέρει, για παράδειγμα, μια παραϊατρική σχολή ή ότι δεν είναι απόλυτα ικανός να την ολοκληρώσει με επιτυχία. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, είναι απολύτως εφικτό να εισαχθεί κανείς τόσο στη Νομική όσο και στο Πολυτεχνείο με τα ίδια ακριβώς μαθήματα, ο κάθε μαθητής απλώς επιλέγει εκείνα στα οποία είναι πιο δυνατός. Έτσι, ένας μαθητής μπορεί να επιλέξει ως
Leistungskurse (μαθήματα αυξημένης βαρύτητας) μαθηματικά και ιστορία, να πετύχει υψηλές βαθμολογίες και να εισαχθεί και στις δύο σχολές, κάτι που στην Ελλάδα είναι αδύνατον. Φυσικά, για κάθε σχολή υπάρχουν προαπαιτούμενα, αλλά το σύστημα προσφέρει περισσότερες επιλογές, ακριβώς επειδή διαλέγεις μαθήματα και όχι κατεύθυνση.
Προσωπικά, δεν είμαι υπέρ της κατάργησης των Λατινικών, ωστόσο θεωρώ ότι θα μπορούσε να προστεθεί ένα πέμπτο μάθημα σε κάθε πεδίο για όσα παιδιά το επιθυμούν, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν και άλλες σχολές. Μπορεί και να έχουμε το πιο ανελαστικό σύστημα εισαγωγής σε όλη την Ε.Ε.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 8 Αυγούστου 2025