ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Ξεκινώντας από το πρώτο post της κουβέντας.
Γιατί ένας νέος να είναι υπάκουος;
Γιατί ένας νέος να είναι πειθαρχημένος;
Είδαμε και εσάς τους ήσυχους. Πώς τα καταφέρατε. Τι έχετε πετύχει.
Οι νέοι δεν μπορούν να είναι ήρεμοι. Πώς να είναι; Έχουνε λόγους να είναι; Όχι, έχουν λόγους να μην είναι. Και γι΄αυτούς ακριβώς τους λόγους όχι απλά δεν πρέπει να είναι ήρεμοι, αλλά πρέπει να κινητοποιηθούν.
Σχολικός ανταγωνισμός. Μαθαίνουν να ζουν ανταγωνιζώμενοι αυτούς που θα έπρεπε να είναι δίπλα τους. Μαθαίνουν να κυνηγούν τους βαθμούς.
Το άγχος των πανελλαδικών, που καμία σχέση δεν έχουν με επίπεδο γνώσης, παρά μόνο με την αποστήθιση μεθοδολογιών που καλούνται να θυμηθούν σε μια στιγμή και που θα κρίνει το μέλλον τους. Εξετάσεις με μόνο σκοπό τους να αφήσουν κόσμο έξω από τα πανεπιστήμια. Κόσμο που θα γίνει πελάτης στα ΚΕΣ (ιδιοτικά κολέγια).Εντατικοποίηση των σπουδών. Μαθήματα που γίνονται με τέτοι τρόπο που αρνούνται το διάλογο, επιβάλοντας μια αυθαιντία, που όπως θα καταλάβετε ίσως αργότερα μόνο αυθαιντία δεν είναι.
Θα περάσουν πόσα χρόνια σπουδάζοντας, χόρια τα χρόνια που πέρασαν σαν μαθητές, για να βγούν άνεργοι. Με ένα χαρτί, που ακόμα και αυτό θα το αμφισβητεί η αγορά εργασίας, προτιμώντας τον εξειδικευμένο απόφοιτο των ιδιωτικών.
Θα βρούν δουλειά, αν βρουν, και θα ξέρουν ότι όχι απλώς δεν θα έχει σχέση με το αντικείμενο που έχουν σπουδάσει, αλλά θα είναι σε καθεστός μεσαίωνα. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχουν ασφάλιση, ή θα έχουν ασφάλιση σε άδεια ταμία. Δεν θα έχουν τα μέχρι πριν λίγο αδιαμφησβήτητα δικαιώματα του ωχταώρου, του σταθερού οραρίου, της μονιμότητας, των πληρωμένων υπερωριών κ.α. Δικαιώματα που εσείς οι ήσυχοι και υπάκουοι αφήσατε να αρθούν, επικροτώντας μάλιστα το ξύλο και τα δακρυγόνα που τρώγαμε εμείς οι φοιτητές και μαθητές. Καταστολή που βιώναμε και δεχόμαστε ακόμα, κάθε φορά που μιλάμε, κάθε φορά που διεκδικούμε καλύτερες συνθήκες ζωής, μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.
Σε μια κοινωνία ακαλαίσθητη, που τίποτε όμορφο δεν έχει να αναδείξει. Καμία αξία. Κανένα έργο. Κανένα όραμα και κανένα όνειρο.
Σε ένα καθεστός που ζητά υπακοή στους νόμους που το ίδιο φτιάχνει, κομμένους και ραμμένους στα μέτρα του, και που ακόμα και το ίδιο καταπατά. Σε μια κοινωνία που συμψηφίζει την αξία της ζωής ενός 15χρονου με σπασμένες βιτρίνες.
Σε μια πολιτεία που μιλά με τα γκλοπ, τις σφαίρες, τα δακρυγόνα,την παρακολούθηση, τη καταστολή, τη καταπάτηση των δικαιωμάτων του πολίτη.
Σε μια καθημερινότητα που απαιτεί ολοένα και μεγαλύτερη παραγωγικότητα, παραγωγικότητα που δημιουργεί ακόμα περισσότερο πλούτο που τελικά πηγαίνει στις τσέπες κάποιων. Στις τσέπες αυτών που φτιάχνουν τους νόμους.
Που μεταφράζει τα όνερα, τη φιλία, την αγάπη, τον έρωτα, τα πάντα σε χρήμα.
Σχολείο, εκκλησία, στρατός, ΜΜΕ διδάσκουν το ίδιο δόγμα. Ότι δηλαδή για να είσαι καλός πολίτης, πιστός, οπλίτης, άνθρωπος, πρέπει να είσαι υπάκουος καταναλωτής της ιδεολογίας και των προιόντων τους. Να τους δίνεις τα λεφτά σου, την εργασία σου, τη πίστη σου, και αν είσαι τυχερός μπορεί και να σου φαίξει και να πας και στον παράδεισο.
Κοινωνική απαίτηση έχει γίνει πια η κατανάλωση, το life style, η εκτίμηση του ανθρώπου ανάλογα με τα λεφτά του, η ψύχρανση των σχέσεων γενικά. Ποιός έχει φτιάξει το facebook; Ποιός έχει καλιεργήσει την κουλτούρα της κατανάλωσης όποιας ανοησίας προσφέρει το καθεστός και που αποχαυνώνουν τον άνθρωπο; Ποιός προωθεί το δόγμα του αόρατου κινδύνου; Το οποίο εκτός από αποξένωση των ανθρώπων φέρνει και περισσότερη αστυνομία στις γειτονιές. Ποιός διδάσκει ότι “πας μη έλλην βάρβαρος”; Ποιός αντιμετωπίζει σαν δεδομένη και αναγκαία την εκμετάλευση του ανθρώπου από άνθρωπο;
Είναι σαφές νομίζω “τοις πταίει” και απέναντι σε ποιόν πρέπει να ξεσηκωθούμε.
“Νέος θα πει να αλλάζεις τον κόσμο”
Ν. Καζαντζάκης
