Αν το παιδί έχει κάνει τις παρέες του στη γειτονιά του και στο Δημοτικό της Σχολείο, δεν έχει δα να φοβηθεί που θα πάει στο Ιδιωτικό. Στο κάτω κάτω ένας χώρος δουλειάς είναι το σχολείο, δε θα είναι και όλη η ζωή του.
Πήγα σε Ιδιωτικό στις δυο τελευταίες τάξεις του Λυκείου και δε θα πω ότι ήταν τραυματική η εμπειρία. Μου δημιούργησε τις προϋποθέσεις - πρόσθετα μαθήματα για SAT, Toefl κ.λ.π. -, και με δική μου ασφαλώς μεγάλη προσπάθεια, να γίνω δεκτός σε πολύ καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού, κάτι που θα ήταν δύσκολο να γίνει - και με κόστος - αν πήγαινα σε Δημόσιο Σχολείο.
Για μένα το Ιδιωτικό λειτούργησε και ως φροντιστήριο για τις πανελλήνιες. Στη Γ' Λυκείου έκανα τις λιγότερες απουσίες από κάθε άλλη χρονιά - νομίζω 22 ώρες, καμία τις τελευταίες μέρες, κατά τις οποίες γίνονταν εντατικό φροντιστήριο για τα 4-5 παιδιά που έρχονταν στο Σχολείο. Η συντριπτική πλειοψηφία βεβαίως των μαθητών προτιμούσε να κάνει ιδιαίτερα - με τους ίδιους πιθανόν καθηγητές - και να αδιαφορεί για τα μαθήματα στο Σχολείο.
Άσε που γνώρισα τον καλύτερό μου φίλο - υπότροφος και αυτός -, με τον οποίο είμαστε στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Ακόμα, 3-4 εξαιρετικοί καθηγητές - και άνθρωποι - από το Ιδιωτικό είναι οι μόνοι που πραγματικά χαίρομαι να τους βλέπω, όταν έρχομαι από την Αγγλία.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει και πολύ σνομπαρία, αλλά οι μαθητές δεν είναι μια συμπαγής ομάδα, ο καθένας κάνει τις παρέες που θέλει.
Άλλωστε υπάρχουν και οι φίλοι από το Δημοτικό, με τους οποίους συνεχίζεις να κάνεις παρέα.
Αν πάλι την ψωνίσεις και τη δεις σνομπαρία ο ίδιος, ε τότε βγαίνουν από μέσα σου απωθημένα που κουβαλάς και απλώς δεν είχαν εκδηλωθεί.
Στην περίπτωση αυτή, το παρόν σημείωμα δεν απευθύνεται σε σένα!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
