Το μόνο που με προβλημάτισε σ' αυτή την ταινία και μου άρεσε είναι αυτή η μυστήρια αναζωογόνηση που δίνει στη ζωή ο θάνατος, αλλά και το πόσο μάταιο είναι τούτο τελικά.
Από κει και πέρα... επί μιαμιση ώρα έβλεπα πασαλείμματα του σεναριογράφου
''μαθαίνει ότι έχει καρκίνο,συναντά ένα πλούσιο ασθενή,εγκαταλείπουν τα πάντα για τις τελευταίες επιθυμίες,λύνουν τα προβλήματα του πλούσιου ναρκισσιστή και πεθαίνουν''
κλισέ, αταίριαστο, χωρίς συνοχή
Σε πετάει από τη μια σκηνή στην άλλη χωρίς ανάσα και χωρις να εστιάζει σε ουσιώδη πραγματάκια.
Εκτός πραγματικότητας για μένα η ταινία.
Θα μπορούσε να πει τα ίδια συγκινητικά πράγματα με πιο ρεαλιστικές καταστάσεις.
Βασικό που με βάρεσε:
Η σκηνή με τις δυο πολύ όμορφες ερωτήσεις θα γούσταρα να γίνει σε ένα βρώμικο στενάκι του Σικάγου και όχι πάνω στις πυραμίδες σα να έβλεπα το jumper.
Τελικώς, κάτι δεν μου κόλλαγε σ' αυτή την ταινία, κάτι δε μ' άρεσε, μιλάει για θάρρος και θα ήθελα να το δείξει με εικόνες πιο κοντινές σ' αυτό που βιώνω κάθε μέρα.
Αλλά το έχανε με το να σε αλλάζει από το ένα εντυπωσιακό σκηνικό στο άλλο.
Αυτό το έχει ανάγκη μια ταινία, τέτοιου περιεχομένου, μόνο όταν πάσχει
Ουφ...
Σαφώς και αυτό που δε μου κόλλαγε εμένα, θα κόλλαγε σε σένα
Ή μάλλον θα εστίασες κάπου αλλού
Αλλά θα ήθελα να ακούσω γιατί άρεσε σε σένα
Πιθανότατα θα δω κάτι που έχω παραλείψει
