Τις περισσότερες φορές, βρίσκω την αμφισημία πολύ συμπαθητική. Είναι ένας τρόπος να προσθέσει ο θεατής την δική του, προσωπική αφήγηση στην κατάληξη μίας ταινίας, ενώ ένα διφορούμενο τέλος προκαλεί εντονότερη συζήτηση. Ναι, μπορεί να είναι εκνευριστικό εκ πρώτης ( όπως π.χ. στο Inception

) , ή να εγείρει αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου, όπως το έθεσες.
Στην συγκεκριμένη ταινία, βέβαια, εγώ δε θεώρησα καν ότι υπήρχε cliffhanger στο τέλος. Μέσα από την συζήτησή τους, όπου η Mildred ομολόγησε τον εμπρησμό στο αστυνομικό τμήμα και ο Dixon αντέδρασε με ψυχραιμία και ανθρωπιά, φάνηκε πως η οργή έχει υποχωρήσει, η εκδίκηση πλέον δεν ταυτίζεται με την απονομή δικαιοσύνης, κάτι που επιβεβαιώνουν με το "Not really". Και στο μυαλό μου, η φωτιά στο τμήμα εξυπηρετούσε ακριβώς αυτό: την τελική απόφαση να μην τον σκοτώσουν.
=)