Εγώ βίωσα έντονα την ανισότητα αυτή στο Γυμνάσιο. Μονίμως τα παιδιά αυτά έβγαζαν μεγαλύτερους Μ.Ο από τα υπόλοιπα. Στα διαγωνίσματα ότι και να έγραφαν έπαιρναν 20. Θυμάμαι χαρακτηριστικό παράδειγμα: ο διπλανός μου που είχε τον πατέρα του στο γυμνάσιο έγραψε σε ένα διαγώνισμα μαθ/κα 13 και πήρε 20, αυτομάτως εξισώθηκε με τους άλλους που έγραψαν 19-20. Σε μία άλλη περίπτωση ενώ και οι 2 συμμετήχαμε και γράψαμε ίδιο βαθμό (15) στο διαγώνισμα (Γλώσσα), πήρε 2 βαθμούς παραπάνω(εγώ 17 αυτός 19). Όχι πως αξίζει να αγχώνεσαι για τέτοιες μαλακίες. Στην τελική η ανισότητα αυτή επηρεάζει μόνο τα παιδιά που διεκδικούν σημαία, κάτι που το θεωρώ χαζό.
Υπάρχει όμως και η άλλη περίπτωση. Σαν καθηγητής ο γονιός να πιέζει το παιδί και έτσι να διαβάζει περισσότερο άρα να είναι καλύτερος μαθητής.
Συμφωνώ άπειρα.
Προσωπικά, όσα παιδιά καθηγητών έχω γνωρίσει δεν υπάρχει περίπτωση να πέσουν κάτω απο 18.
Ίσως γιατί οι γονείς τους είναι εκεί, να τους βοηθήσουν όταν έχουν μια απορία και να τους "ζορίσουν" να μοιάσουν σ' αυτούς. (όντας καθηγητές, θα είχαν αξιοπρεπέστατους βαθμούς στο γυμνάσιο).
Βάλε το οτι τους έχουν ως πρότυπα τα παιδιά, βάλε και τη βοήθεια ή τις έξτρα ασκήσεις που πιεζουν και κουράζουν, όπως και το "έγραψες 16; Απαράδεκτο! Εγώ στο γυμνάσιο ήμουν απουσιολόγος!" κλπ κλπ κλπ.
Όλα αυτά, θέλεις δε θέλεις, περνούν ιδέες.
Τα παιδιά αυτά φαίνονται απο το δημοτικό, είχα συμμαθητές παιδιά καθηγητών και δασκάλων και φαινόντουσαν, απο το Α έπειτα το 10 το 19 και το 20. Υπάρχουν φυσικά κι εξαιρέσεις αλλά... είναι σαν να ψάχνεις βελόνα μες στα άχυρα.
Ξέρω μια κοπέλα κι απ' ότι μου έχουν πει φίλες της, η μαμά της, φιλόλογος, την έβαλε να διαβάζει καλοκαίρι τετάρτης δημοτικού όλη την ύλη της πέμπτης κι όταν εκείνη παραπονιόταν η κουραζόταν, της έλεγε " Πώς θα μοιάσεις στη μαμά;" Δηλαδή ακραία πράγματα.
Είναι ευνοημένα, μόνο και μόνο απο το οικογενειακό περιβάλλον, όσο αφορά τα μαθήματα και το σχολείο.
Όσο αφορά τον ελέυθερο χρόνο, μάλλον παραφορτωμένα θα έλεγα.
