Συμφωνω.
Εγω,παροτι κανω μεγαλες προσπαθειες,δεν εχω καταφερει ακομη να πιστεψω στον εαυτό μου...
Καθε φορα που μιλαω σε καθηγητη η σε μεγαλυτερο μου γινομαι κατακοκκινη και δεν μπορω να αρθρωσω λεξη!!!
Αφου,για να χαιρετισω καποιον καθηγητη,πρωτα το σκεφτομαι και προετοιμαζομαι ψυχολογικα!
Καποιος καθηγητης για να με ξεκομπλαρει,μια μερα μου λεει το εξης :
"Οταν σου πει ο αλλος οτι κοκκινισες,πες του οτι μου εχουν πει πως ετσι δειχνω πολυ πιο γλυκεια!!

Παρα την καλή του προθεση,δεν βοηθηθηκα ιδιαιτερα!
Εσεις τι πιστευετε?Θα το ξεπερασω καποια στιγμη?