Παιδιά μου, ναι, οι πανελλήνιες είναι πολύ ψυχοφθόρα διαδικασία και σίγουρα υπάρχουν άπειρα περιθώρια βελτίωσης του συστήματος κλπ κλπ κλπ.
Και όλοι εύκολα κρίνουμε και λέμε ο καθένας τη γνώμη μας και πιστεύουμε ότι ξέρουμε ποιο θα ήταν το ιδανικό σύστημα. Δυστυχώς όμως αυτό έχουμε και δεν προβλέπεται να αλλάξει σύντομα.
Αυτό που θέλω να επισημάνω σε όλα τα παιδιά, είναι πρώτον ότι όταν θα αντιμετωπίσετε τα μαθήματα και την ύλη των σχολών σας, και πιθανότατα όταν θα διαβάζετε σε λίγες μέρες μέσα στην εξεταστική , θα καταλάβετε ότι οι πανελλήνιες δεν ήταν "τίποτα". Δεύτερον αυτό που συχνά λένε όλοι και είδα ειπώθηκε και πιο πάνω, ότι δηλαδή " ναι αλλά στο πανεπιστήμιο κάνεις αυτά που σου αρέσουν", δεν είναι έτσι παιδιά μου. Άλλο μου αρέσει ένα αντικείμενο ως επάγγελμα που θέλω να ασκώ, άλλο μ'αρεσει το κάθε μάθημα που κανω στη σχολή. Καλά καλά δεν είναι καν όλα "χρήσιμα". Θα το καταλάβετε με το καλό σε λίγο καιρό.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως οι πανελλήνιες όσα στραβά και αν τους βρίσκουμε, είναι το ισχύον σύστημα και καλώς οι κακώς, δεν γίνεται να μπαίνουν όλοι σε όλα τα πανεπιστήμια. Θα περάσει πάρα μα πάρα πολύς καιρός για να φτιαχτεί ένα σωστότερο, αν θέλετε να το χαρακτηρίσουμε έτσι, σύστημα.
Όλοι περάσαμε από αυτή τη διαδικασία, άλλοι πέτυχαν άλλοι όχι. Ο κόσμος δεν αρχίζει και δεν τελειώνει εδώ.
*Και κάτι τελευταίο. Να σημειωθεί ότι τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας και μάλιστα στις πιο υψηλόβαθμες σχολές προέρχεται από παιδιά τις επαρχίας που συνήθως δεν έχουν καν πρόσβαση σε τόσα φροντιστήρια κλπ. Και αυτό γιατί αυτά τα παιδιά το παλεύουν διπλά
