Έχεις δίκιο....
Απλώς είμαι αγχώδης.... Από μικρό παιδί: άγχος για το αν θα είναι οι φίλοι μου στην παιδική χαρά, άγχος για το αν θα προλάβω να παίξω, άγχος για το αν είμαι καλά διαβασμένη, άγχος για τους αγώνες κολύμβησης κ στίβου (είμαι αθλήτρια) Στο Λύκειο τα πράγματα χειροτέρεψαν. άκουγα τη λέξη διαγώνισμα και έτρεμα, έκανα ένα λάθος και τα έβαφα μαύρα, μάθαινα πως κάπου δεν έχω γράψει καλά και έφερνα την καταστροφή... Με τον καιρό και ιδιαίτερα στη γ λυκείου μπόρεσα να το αντιμετωπίσω. Χάρη στους καθηγητές μου, που μου έλεγαν λόγια ενθαρρυντικά, στους φίλους μου που πίστευαν σε εμένα... Όμως όσο περνάει ο καιρός το άγχος επανέρχεται δυστυχώς. Νιώθω ξανα εκείνον το κόμπο στο λαιμό και στο στομάχι, βλέπω πως μέχρι το Πάσχα έχουν μείνει δυο βδομάδες και φρικάρω, δεν προλαβαίνω να κάνω μια πηγή πχ στην ιστορία και προβλέπω πως "δε θα γράψω καλά". Πλέον κλάματα και φωνές αποτελούν καθημερινή συνήθεια, έχω χάσει λιγάκι τον εαυτό μου μέσα στο εξαντλητικό πρόγραμμα.....
Θέλω να πιστεύω στον εαυτό μου όμως αυτό πολλές φορές δε γίνεται.
καλή συνέχεια εύχομαι