Αυτό ήταν. Προχθές ήταν που κάναμε τα πρώτα διστακτικά μας βήματα προς την αίθουσα της Α λυκείου. Χτες, ξεκινήσαμε, μετά το περας της δευτέρας, με ένα βουνό μπροστά μας. Η δοκιμασία ήταν δύσκολη, επώδυνη, κοπιαστική. Κοιτούσαμε την κορυφή και απορούσαμε, τι μας περιμένει εκεί; Και να 'μαστε σήμερα, με τη σημαία μας στα χέρια, έτοιμοι να εδραιώσουμε την κυριαρχία μας στο Όρος των Στεναγμών.
Αν κοιτάξετε από ψηλά, περα στον ορίζοντα, είναι σχεδόν νύχτα. Αλλά υπάρχει μια μικρή γαλανή λωρίδα, που σταδιακά και ανεπαίσθητα γίνεται σκούρα και ενώνει το φως με με το σκούρο υπόβαθρο των αστεριών. Εμείς είμαστε περίπου εκεί. Είναι η ώρα που αγγίζουμε την ζωή στο επόμενο επίπεδο, αποχαιρετώντας το σχολικό μας βίο.
Κι εμείς εκεί, κοιταζόμαστε, είναι η στιγμή που περιμέναμε τόσο καιρό. Πατώντας το χιόνι που λιώνει, ένα έχω να σας πω:
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ
Το οτι φτάσατε μέχρι εδώ σας ανακυρήσσει ήδη νικητές. Αυτό που φοβόμασταν ήταν ο δρόμος μας. Τώρα μένει μόνο ένα τελευταίο βήμα.
Σας εύχομαι καλή επιτυχία! Σε έναν έναν ξεχωριστά!
Και κλείνω με ένα τραγούδι από τη Σαντορίνη, που το βρήκα στους θεματικούς κύκλους:
«Υπομονή κι υπομονή
καρτέρει κι ακαρτέρει
και τούτο το ανήφορο
κατήφορο θα φέρει...»