Γεια

έχω ένα πρόβλημα που μπορεί να μη σχετίζεται άμεσα, αλλά η αφορμή είναι οι πανελλήνιες.
Εγώ γενικά σαν άτομο δεν είμαι ανταγωνιστική, ξέρω αυτά που ξέρω και από εκεί και πέρα δεν το παίζω κάποια γιατί θεωρώ πως είναι βλακεία.
Η επιτυχία στις πανελλήνιες είναι ένας κοινός στόχος μόνο που από εκεί και πέρα διαφοροποιείται το τι επιθυμεί ο καθένας μας.
Έχω λοιπόν ένα συμμαθητή στο φροντ , που είναι (ή τουλάχιστον νιώθω έτσι) πολύ ανταγωνιστικός, και καλά εγώ που διαβάζω τόσο ώστε να τα ξέρω όλα, που ούτε επανάληψη χρειάζομαι , τέτοια φάση.
Όταν ρωτάω κάτι τον καθηγητή στο μάθημα πετάγεται να απαντήσει αυτός. Μπορεί να το θεωρήσετε εγωιστικό , άλλα σπάζομαι που απαντάει αυτός, δεν απευθύνομαι στον ίδιο εκείνη την ώρα. Νιώθω πολύ υπό πλέον στο τμήμα , κάθε φορά που φτάνει η μέρα που έχουμε μάθημα είμαι πολύ χάλια και δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω αυτό.
Θα έκανα ιδιαίτερα αλλά σκέφτομαι ότι δεν έμεινε πολύ , καθώς επίσης δε θέλω να επιβαρύνω κι άλλο τους γονείς μου.
Δε μπορώ όμως και αυτό το αίσθημα που μου προκαλεί , την ειρωνεία που νιώθω να αντικατοπτρίζουν τα μάτια του

Μπορεί να ώθησα εγώ τον εαυτό μου να νιώθει έτσι, τώρα όμως τι μπορώ να κάνω?