Δεν ξέρω αν εμενα αυτό το γεγονός άλλαξε κάτι στην συμπεριφορά μου.
Απ' ότι θυμάμαι, οι γονείς μου πάντα είχαν προβλήματα που ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω... Σιγά, σιγά το έψαξα κι ανακάλυψα πολλά κι άσχημα... Καλύτερα που χώρισαν. Το να βλέπεις τους γονείς σου να φωνάζουν και να μαλώνουν είναι ότι χειρότερο. Πόσο ακόμα να χτυπιούνται μεταξύ τους... Μου έρχονται διάφορες απαίσιες εικόνες στο μυαλό απο τότε που ήμουν μικρή. Μερικές φορές εξαφανίζονταν κι οι δυό τους χωρίς να μας λένε που πάνε. 10 χρονών νομίζω, έλειπαν απο το πρωί μέχρι το βράδυ κι εμείς νομίζαμε πως μας εγκατέλειψαν.... Φυσικά η κατάσταση ήταν άθλια. Η μαμά μου έπινε, ο μπαμπάς μου έμενε αλλού κι εμείς κάπου μες στο πλήθος... Εγώ κρυβόμουν κι έκρυβα και τον αδερφό μου γιατί δεν ήθελα να βλέπει τη μαμά μας να κλαέι. Δεν με χτύπησε ποτέ κανείς τους, απλώς δεν ήθελαν να είμαι στα πόδια τους. Τώρα έχουν καλυτερέψει τα πράγματα. Έχουμε αλλάξει σπίτι εδώ και δυό χρόνια γιατί η μητέρα μου δεν άντεχε να είναι πια σ'εκείνο το σπίτι που ζόυσε με τον μπαμπά μου... Ο δε πατέρας μου έχει ξαναπαντρευτεί και τώρα περιμένει παιδί... Σπάνια τον βλέπω, αν και μ' αγαπάει πολύ, είμαι σίγουρη, απλώς δεν ξέρει πως να μ' αντιμετωπίσει, μου κάνει όλα τα χατίρια και δεν θέλει να του φέρνω αντίρρηση. Επίσης κανέναν απο τους δύο δεν τους νοιάζουν οι επιδόσεις μου στο σχολείο, αλλά εμένα δεν μ' αρέσει να είμαι τελευταία, πότέ δεν μου άρεσε. Και χαίρομαι που δεν ασχολούνται μαζί μου, ούτε τους νοιάζει πως είμαι, ούτε που και τι ώρα θα γυρίσω και γενικά δεν με ρωτάνε ποτέ τίποτα για 'μένα. Η μητέρα μου, όποτε προλαβαίνω και τη βλέπω, συζητάμε τα πάντα και μου υπενθυμίζει πως είμαι ότι πιο σημαντικό της έχει συμβεί. Καμιά φορά την πιάνουν τα κλάματα κι εγώ προσπαθώ να την παρηγορήσω όσο μπορώ... Λέει ότι λυπάται που δεν μπορεί να με βοηθήσει, που κατέληξε έτσι με τον μπαμπά, που εκείνη δεν μπορεί να προχωρήσει στη ζωή της, ή μάλλον δεν θέλει να ξαναπαντρευτεί με τον Φίλιππο(πατριός), γιατί ελπίζει πως ο πατέρας μου μια μέρα θα ξαναγυρίσει... Εγώ της χτυπάω όσο μπορώ πως ο μπαμπάς έχει κάνει άλλη ζωή κι εκείνη πρέπει να συνεχίσει την δική της... Τι άλλο να κάνω; Δεν μπορώ να την βλέπω να κλαιέι και να στενοχωριέται...
