Καταρχάς θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ότι και αν είναι ο άλλος, πόσο μάλλον όταν είναι φίλος μας πρέπει να τον σεβόμαστε και να τον στηρίζουμε. Σαν τελειόφοιτος φοιτητής ιατρικής θέλω να ξεκαθαρίσω ότι για την ψυχιατρική η ομοφυλοφιλία είναι "πάθηση" όπως πάθηση είναι και η κατάθλιψη, όπως πάθηση είναι και ο καρκίνος κ.τ.λ. Ανέκαθεν αυτό ίσχυε εώς ότου ομοφυλικές οργανώσεις με τη "δημοκρατίας" και της ελευθερίας ( ελευθερία στην ασθένεια, ίσως ) απαίτησαν να αποσυρθεί απο την λίστα των ψυχικών παθήσεων. Όπως πάντα πάντα τα νήματα τα κινεί η Αμερική, και έτσι οι ίδιοι (όπως ίσχυε και παγκοσμίως) που επίσημα την αναγνώριζαν ως πάθηση, την έβγαλαν από την κατηγορία αυτή και από πάθηση έγινε ιδιαιτερότητα. Οστόσο στα επίσημα βιβλία παραμένει ως πάθηση, και ευτυχώς γιατί αλίμονο αν η ιατρική επιστήμη "αλλάζει" για να είναι αρεστή. Με την ίδια λογική και πολλά παθολογικά σύνδρομα παιδιών (επιλιπτικά, σύνδρομο του Down κ.τ.λ) πλέον χαρακτηρίζονται ως άτομα με ειδικές ικανότητες. Δεν λέω ότι αυτό είναι λάθος γιατί αυτά τα παιδιά δεν πρέπει να στιγματίζονται επειδή είχαν την ατυχία να γεννηθούν έτσι, αλλά η πάθηση είναι πάθηση, και αντιμετωπίζεται στο μέτρο που μπορεί να αντιμετωπιστεί. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με την ομοφυλοφιλία.
Για να μην σας κουράζω κάθε ασθενής έχει το απόλητο δικαίωμα (και ηθικά και νομικά) του σεβασμού, της στήριξης και της βοήθειας μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν παραμένει ασθενής. Ο ασθενής (όπως π.χ. με την κατάθλιψη-ψυχική νόσο ή τον καρκίνο-οργανική νόσο) επιλέγει ή να το αντιμετωπίσει ή να παραδοθεί στην μοίρα του. Στην δεύτερη περίπτωση δεν σημαίνει ότι πλέον δεν είναι ασθενής!
