Κάνω μία αναδρομή στα εφηβικά μου χρόνια και θυμάμαι πως δεν ήταν ιδιαίτερα άσχημα. Ήταν μεν χρόνια εσωστρέφειας, αλλά όχι τίποτα ακραίο. Κι αυτό εξαιτίας κυρίως της γενικότερης αδυναμίας χαρακτήρα (που είχα και έχω) και λιγότερο εξαιτίας της μη αποδοχής της σεξουαλικότητάς μου.
Θυμάμαι τον εαυτό μου να έλκεται από το αντρικό φύλο, αλλά να μην τον «μαλώνω» γι' αυτό. Και φυσικά να μην το λέω σε κανέναν ούτε να παίρνω θέση για ΛΟΑΤΚΙ+ θέματα. Την ομοφυλοφιλία δεν την έβλεπα ως κάτι κακό, αλλά ως μία φάση που
έπρεπε να περάσει, αν ήθελα να ζήσω σε περιβάλλον αποδοχής. Είναι προφανές ότι δεν αποδεχόμουν τη σεξουαλικότητά μου.
Έχω δεχτεί κι εγώ ομοφοβικά σχόλια («Τι άντρας!») και φυσικά και με στεναχωρούσαν (και με στεναχωρούν). Έχω την εντύπωση πως δεν ενοχλεί τόσο η ίδια η ομοφυλοφιλία όσο η θηλυκότητα που (πολλές φορές) εσωκλείει.
Έχω την εντύπωση πως στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου η θηλυκότητα είναι κάτι τι κατώτερη από την αρρενωπότητα. Πιστεύω πως αν επαναπροσεγγίσουμε τους όρους «αρρενωπότητα» και «θηλυκότητα», θέμα που μας αφορά όλους ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, θα μπορέσουμε να δεχτούμε την ομοφυλοφιλία (και τις άλλες σεξουαλικότητες) με μεγαλύτερη ευαισθησία