Νεαρέ συμφορουμήτη την απάντηση μπορείς να την βρείς και μόνος σου, αρκεί να ανατρέξεις στην ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών και των κρατών. Επειδή αυτές τις μέρες συζήτησα και με μεγαλύτερα άτομα του χώρου των Οικονομικών αλλά και ανέτρεξα σε ίδια βιβλία "Διοίκησης επιχειρήσεων" τα οποία ο καθένας μπορεί να τα διαβάσει και άς μήν ανήκει στον χώρο. Κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα, τα οποία δεν μου προκάλεσαν και καμία ιδιαίτερη εντύπωση γιατί, έτσι περίμενα να είναι τα πράγματα.
Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, δηλ. πρίν την Βιομηχανική επανάσταση, στις κοινωνίες του Δυτικού κόμσου, δεν υπήρχαν μεγάλες βιομηχανίες και σχεδόν τα πάντα ελέγχονταν από την κρατική μηχανή. Χαρακτηριστικά ήταν οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, όχι όμως οι μεγάλες βιομηχανίες. Οι Οικονομικές ισορροπίες ελέγχονταν από τους κρατικούς μηχανισμούς και πρώτος κλάδος των Οικονομικών επιστημών που λειτουργούσε τότε, ήταν αυτός της Πολιτικής Οικονομίας, ένας κλάδος που επικρατούσε την εποχή του Adam Smith και άλλων μεγάλων θεωρητικών οικονομολόγων της εποχής, όπου χαρακτηριζόταν από την μελέτη επίδρασης των πολιτικών θεσμών στην οικονομία των κρατών.
Με την εμφάνιση της Βιομηχανικής επανάστασης όμως οι οικονμολόγοι αναζήτησαν να στηρίξουν της θεωρίες τους σε ποιο πρακτικούς νόμους και θεωρήματα και έτσι στράφικαν στην μελέτη των οικονομικών σχέσεων με βάση τα μαθηματικά και την στατιστική. Η αύξηση της παραγωγής δημιούργησε ανάγκες για καλύτερη οργάνωση της εργασίας, της παραγωγής και την τελική ανάγκη για διοίκηση όλων αυτών των μονάδων. Η μετακίνηση της παραγωγής από τα σπίτι σε έναν οργανωμένο βιομηχανικό χώρο, η δημιουργία επιχειρήσεων με νομική μορφή, η ανάγκες για άντληση κεφαλαίων και η ανάπτυξη των Τραπεζών, οδήγησαν αυτήν την Πολιτική Οικονομία στο να αναπτύξει 2 παράλληλους άλλους κλάδους. Την Ιδιωτική και την Δημόσια Οικονομική.
Όπως αναφέρει ο
Peter Druker, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της Οργάνωσης και Διοίκησης επιχειρήσεων, η Διοίκηση αποτελεί χαρακτηριστικό του 20ου αιώνα, η οποία αναπτύχθηκε σε επιστημονική διοικητική επιστήμη μετά το 1940 και
αποτελεί συντελεστή - κλάδο της οικονομικής επιστήμης. Αυτά δεν τα λέω εγώ αλλά ο ίδιος στο βιβλίο του
"The New Realities". Έτσι
αποτελεί κλάδο της Ιδιωτικής οικονομικής λέει ο ίδιος και παρακλάδια του ώς συγκεκριμένοι τομείς, αποτελούν αρχικά η διοίκηση ανθρωπίνων σχέσεων, η διοίκηση παραγωγής, η λογιστική στα μέσα του περασμένου αιώνα και τέλος η διοίκηση πληροφοριών λίγες δεκαετίες πρίν. Ακόμα αναφέρει πώς η διοίκηση βρίσκεται σε νηπιακή ηλικία και πιθανόν να αποκτήσει και άλλους τομείς στο μέλλον.
Στην εκπαιδευτική πραγματικότητα τώρα του Ελλαδιστάν, και χοντρικά πρίν το 1950 υπήρχαν τα αρχικά Οικονομικά τμήματα του Καποδιστριακού και του Αριστοτελείου(τα οποία τα ονόμαζαν της Νομικής) γιατί ήταν στο κτήριο της Νομικής και οι Εμπορικές και Βιομηχανικές σχολές σαν του Παμακ. της ΑΣΟΕΕ και του Πα.Πει. Χαρακτηριστικά με συζήτηση που είχα με τον πατέρα μου, εκείνη την εποχή τα υψηλόβαθμο τμήματα ήταν αυτά της Νομικής(Οικονομικά) και οι Βιομηχανικές είχαν χαμηλότερες βάσεις και συχνά οι καθηγητές του Αριστοτελείου και του Καποδιστριακού ανέφεραν κάπως υποτιμητικά για τις Βιομηχανικές σχολές "Σιγά τους Βιομήχανους, αφήστε τους Βιομήχανους" κ.τ.λ.
Το ότι οι βιομηχανικές/εμπορικές σχολές(Πα.Μακ. και ΑΣΟΕΕ) δημιούργησαν ταυτόχρονα τα 2 αρχικά τους τμήματα ταυτόχρονα, δεν μπορεί να σημαίνει κιόλας ότι τα 2 αντικείμενα δεν έχουν σχέσεις μεταξύς τους ή ότι η Διοίκηση δεν προήλθε από τα Οικονομικά(ο ίδιος ο Druker είπε το αντίθετο).
Δηλαδή αν το Χαροκόπειο αύριο δημιουργήσει ένα τμήμα καθαρό Οικονομικών, θα θεωρήσετε ότι η οικονομική επιστήμη προήλθε από το τμήμα Οικιακής οικονομίας, το οποίο υπάρχει ήδη? Δεν έχει καμία σχέση το ποιές σχολές δημιούργησαν πρώτες τα Ελληνικά πανεπιστήμια, ώστε με βάση αυτό να υποστηρίξουμε ποια επιστήμη αποτελεί την βάση.
Στην ουσία οι τότε Βιομηχανικές σχολές απ'ότι μου είπαν και παλιότεροι που προλάβαν αυτές τις σχολές, είχαν προσανατολισμό περισσότερο εμπορικο και βιομηχανικό, όπως έλεγε και το όνομά τους. Γι αυτό μετά με την επέκταση των Πανεπιστημίων δημιούργησαν και παράλληλα Οικονομικά τμήματα ταυτόχρονα για να αυξήσουν τα τμήματά τους.
Από την άλλη το Αριστοτέλειο σήμερα έχει κατεύθυνση Οικονμικής των επιχειρήσεων, όπως και το ίδιο το Οικονομικό ΑΣΟΕΕ έχει αντίστοιχη κατεύθυνση και το ΕΚΠΑ έχει πάλι το ίδιο πράγμα. Κάποιος δηλαδή που θέλει να δώσει έμφαση στον ιδιωτικό τομέα ή την Ιδιωτική Οικονομική μπορεί να επιλέξει και τον αντίστοιχο τομέα, μέσα στο προπτυχιακό του ήδη και όχι όπως λέτε πολλοί εδώ μόνο με μάστερ.
Απ'ότι είδα υπάρχουν Οικονομικά που δεν σου δίνουν τέτοια επιλογή και γι'αυτό θα πρέπει να υπολογίσουν κάποιοι ότι μερικά Οικονομικά μοιάζουν περισσότερο με το πρόγραμμα σπουδών ενός τμήματος ΟΔΕ ενώ κάποια άλλα όχι. Είναι άκυρο να μιλάτε για Οικονομικά τμήματα σαν σύνολο καθώς τα προγράμματα σπουδών τους δεν είναι ίδια. Διαβάζοντας ένα μήνυμα ενός χρήστη εδώ μέσα Technoeconomic νομίζω τον λέγαν, εξήγησε ότι η ροή Οικονμική των επιχειρήσεων του Α.Π.Θ. έχει κοντά στα 15 μαθήματα Λογιστικής ενώ το ίδιο το Ο.Δ.Ε. του παμάκ και το Οικονομικής επιστήμης, έχουν μονάχα 4 λογιστικές το δεύτερο και 7 το πρώτο?
Επομένως είναι σχετικό για το τί συγκρίνετε. Μπορεί το Οικονομικό του Παμάκ να έχει μονάχα 2 λογιστικές υποχρεωτικές και 2 επιλογής, οπότε έχει δίκιο να πεί κα΄ποιος πως δεν εχει σχέση μεγάλη με λογιστική, όμως ένα άλλο οικονομικό με ροή στο πρόγραμμά του έχει ίδιο αριθμό λογστικών περίπου με ένα τμήμα Λογιστικής. Συγκεκριμένα έπαθα πλάκα βλέποντας ότι το Οικονομικό του Πανεπιστημίου μου(Αριστοτελείου), έχει 108 αν θυμάμαι καλά μαθήματα προς επιλογή από τους φοιτητές του. Δηλαδή έχει 108 μαθήματα μέσα από τα οποία μπορεί κάποιος να επιλέξει και να διαμορφώσει το πτυχίο του.
Δείτε το εύρος μαθημάτων...του ΑΠΘ
Υ.γ. Υπάρχουν επίσης Πανεπιστήμια που προσφέρουν Μπάτσελορ στα Οικονομικά και στην Διοίκηση ταυτόχρονα σε ένα τμήμα:
Επίσης είναι ανοησία να υποστηρίζει κάποιος ότι δεν μπορεί να συγχωνευθούν τα τμήματα Οικονομικών και Διοίκησης γιατί τότε οι 30.000 υποψήφιοι για το 5ο Πεδίο θα μέναν στον δρόμο. Γιατί, θα πρέπει μήπως να φτιάχνουμε τόσα τμήματα, για να χωθούν μέσα όλοι οι πιθανοί υποψήφιοι ή θα πρέπει να φτιάχνονται τμήματα με βάση το πόσοι χρειάζονται?
Πρίν 30 χρόνια οι σχολές ήταν τόσες όσες σήκωνε η αγορά και υπήρχε σχετικά καλή αποκατάσταση στον κλάδο σας. Σήμερα αυτό είναι το θέμα ότι υπάρχουν αντιλήψεις περί σπουδών όλων των υποψηφίων, λές και όλοι πρέπει να σπουδάσουν. Πόσο μάλιστα όταν αυτά λέγονται και από 20χρονους φοιτητές.
