Κατέβηκα Αθήνα στις εκλογές του Ιούνη, και επιστρέφοντας από ποτό από το Γκάζι στις 12 παρά, στην Αττική, στον ηλεκτρικό, μπαίνει ξαφνικά-τρέχοντας-μέσα ένα πρεζάκι. Σκάει δίπλα μου (εγώ όρθιος). Αρχίζει και μου μιλάει. Κουνάω το κεφάλι πάνω-κάτω (τύπου καταφατικά), φεύγει. Πάει στον παραδίπλα και του λέει "φίλε, το βλέπεις αυτό στο τζάμι;", "ποιο ρε φίλε; δε βλέπω κάτι", απαντάει ο παραδίπλα, και ο τζάνκι παθαίνει κρίση: "ΤΙ?????? ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. ΚΑΛΑ ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ;" (ο τύπος είχε πάρει παραισθησιογόνα, και δε μπορούσε να πιστέψει ότι δεν υπήρχε τίποτα εκεί που κοιτούσε). Φεύγει και ξαναέρχεται δίπλα μου. "Ρε φίλε, το βλέπεις το Euro;", "Συνεχίζω να απαντώ κουνώντας το κεφάλι". "Είδες την τάδε ομάδα κλπ κλπ". "Δε δίνω απάντηση λεκτική, απλά με νεύματα". "Συνεχίζει να μιλάει μόνος του". Λέω: "Sorry, I don't speak greek"
. Λέει: Ahaaaa. OK. Και πάει σε κάτι κοριτσάκια (16-17 υπολογίζω). Τις ρωτάει ονόματα κλπ, και λέει να τις πάει στα μπουζούκια.
Το σκηνικό συνεχίστηκε κάπως έτσι μέχρι να φτάσω στον προορισμό.
Οκ. Ομολογώ ότι όταν πετάχτηκε δίπλα μου στην αρχή, χέστηκα. Γενικώς, όμως, έχω μάλλον πρεζομαγνήτη. Κάθε φορά που πατάω Αθήνα, οπουδήποτε κι αν είμαι, θα με πλησιάσουν πρεζάκια για οποιοδήποτε λόγο.
Ελεος.
Παρ'όλα αυτά, και οι ψύχραιμοι Αθηναίοι, χέστηκαν, ομοίως, με το σκηνικό.
Ε, την επόμενη είδα έναν τύπο λιώμα στο πεζοδρόμιο να προσπαθεί για πολλήηη ώρα να βγάλει τα τσιγάρα του, και πολλά άλλα.
Είναι απάνθρωπα όσα συναντά κανείς στην Αθήνα, αλλά με τον καιρό γίνονται μια ρουτίνα.
