καταρχήν μην αγχώνεσαι,σημειώνει σωστά κάποιος φίλος παραπάνω πως τέτοιες αποφάσεις παίρνονται ακόμα και σε μεγάλη ηλικία από αρκετά άτομα(δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή).Η ζωή δεν είναι μια στιγμή μόνο,αν και ουδέποτε γνωρίζουμε πότε έρχεται το φινάλε,συνεπώς μην μένουμε και αδρανείς
αποφάσεις να παίρνουμε μην τις βαλτώνουμε.
βάζοντας μια τελεία στους φιλοσοφικούς (ή μήπως θεολογικούς
προβληματισμούς αυτούς , περνώντας στο ερώτημα για το θεωρητική vs θετική
θα έλεγα χωρις να θέλω να πατρονάρω την σκέψη σου,αφού ουδείς έχει το αλάθητο.
πως προσωπικά εγώ και στην θεωρητικη βλέπω χρησιμότητα στον συνάνθρωπο
π.χ ακολουθείς την Νομική,μπορείς να γίνεις μία άριστη δικηγόρος ή πρότυπο δικαστής(αν επιτύχεις στις σχετικές εξετάσεις) και να συνδυάσεις(ιδίως στην τελευταία προοπτική) μια επαγγελματική αποκατάσταση με ένα λειτούργημα
διότι όταν προσπαθείς όντας αριστούχος να κρίνεις τόσο κρίσιμα θέματα στην ζωή των ανθρώπων(ζητήματα ελευθερίας,ακόμα και τα περιουσιακά)με γνώμονά σου το δίκιο,δεν διαχέεις στην κοινωνία μας ένα σπόρο δικαιοσύνης; δεν βοηθάς τον συνάνθρωπό σου;
όταν ως δικηγόρος εκτός π.χ από τις υποθέσεις που παίρνεις για επαγγελματικούς λόγους,βοηθάς και κάποιον συνάνθρωπό σου που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει τις άριστες δεξιότητες που απέκτησες δεν είναι αυτό μια προσφορά στην κοινωνία; στον συνάνθρωπο; δεν είναι πολύτιμο;δεν έχει ανάγκη η κοινωνία μας τέτοιων ανθρώπων;
αλλά και στα φιλολογικά,παιδαγωγικά αν και η αποκατάσταση στις μέρες μας δυσχεραίνει σε περίπτωση που διδάσκεις δεν θα αποτελείς και ένα πρότυπο συμπεριφοράς,στάσης για τους μικρούς σου μαθητές;δεν πρόκειται να έχουν πολλές καθηγήτριες ή δασκάλες στην ζωή τους στα τρυφερά αυτά χρόνια της παιδικής ή εφηβικής ηλικίας,τα οποία δεν ξαναγυρνάν και στα οποία επηρεάζονται τόσο πολύ από τον περίγυρο και επομένως ιδιαίτερα από τους εκπαιδευτικούς!κατανοείς πόσο μεγάλη ευθύνη θα ήταν αυτή;(όποτε σκέφτομαι τους νηπιαγωγούς αντηχούν μέσα μου τα λόγια του Άγιου Παισίου,που το θεωρούσε ως το πλέον υπεύθυνο επάγγελμα στον κόσμο!)
τώρα για τα μαθηματικά,φυσική,πληροφορική,μηχανική.
ιδίως για τις φυσικες επιστήμες,όπου και εκεί βέβαια μπορείς να γίνει επίσης καθηγητής,αν και όχι δημοτικού π.χ(μιλωντας ευρυτερα για θετικες επιστημες,οι πληροφορικοι εχουν διεξοδο και στο δημοτικο,αλλα με λιγες ωρες και ισως και με λιγες πιθανοτητες σε περιπτωση γραπτου π.χ ΑΣΕΠ στο μελλον,ειναι πολλοι πια,μπορει να κανω λαθος βεβαια)
σε αυτές προσωπικά (ως πιστός,άλλος άλλα,προσωπικά μιλάω τώρα)με συνεπαίρνει το γεγονός πως μελετώ τους νόμους που έβαλε ο Θεός στον κόσμο μας,πώς τον δημιούργησε,αυτό που έλεγε ο αινσταιν,οι σκέψεις του Θεού(για την φύση βέβαια,διότι δεν είναι και θεολογία)!φοβερό πράγμα.επίσης με ενθουσιάζει η αυστηρότητα που διέπει την φυσικομαθηματική(για αυτό και είναι τόσο ζόρικος κλάδος),ώστε κανείς δεν μπορεί να λέει ότι του κατέβει,χωρίς να το αποδεικνύει.Πράγμα καθόλου εύκολο.
φυσικά και η πρόοδος είναι σπουδαίο πράγμα,αλλά εδώ που τα λέμε ασφαλώς και οι περισσότεροι δεν έχουν τόσο ριζοσπαστική επιρροή σε αυτήν όπως ίσως φαντάζεσαι,βεβαίως προσπαθούν,βεβαίως κάποιο λιθαράκι και αυτοί βάζουν και ποτέ δεν ξέρεις αν θα είναι και κοτρώνα.
θέλω να πω τελικά πως και η θεωρητική όπως σου δείχνω παραπάνω έχει να προσφέρει,όχι λίγα.Απλά από μια διαφορετική σκοπιά
ελπίζω να βοήθησα,αλλά επίσης ελπίζω να μην σε επηρέασα ...εσύ πρέπει να τα βάλεις κάτω,τα θέλω σου,τα επαγγελματικά κ.λπ και να αποφασίσεις
μια φορά και λάθος να κάνεις μπορείς να αλλάξεις πορεία και σύντομα,με κατατακτηριες,με εισαγωγικες; ορεξη να χεις,δεν είναι κάποιου είδους τελική κρίση,την υγειά σου να έχεις
αλλά είμαι και βέβαιος πως αν τα βάλεις κάτω δύσκολα να επιλέξεις λανθασμένα
Συμφωνώ απολύτως!
Πρέπει οπωσδήποτε να καταργηθούν
πρώτα οι εκκλησιαστικές σχολές και οι μαλακίες.
Η Θεολογία να μείνει γιατί είναι ενδιαφέρουσα επιστήμη αν πραγματικά σου αρέσει,
και τα φιλολογικά τμήματα να περιοριστούν σε 2-3 άντε 4.
Φιλολογία Αριστοτελείου, Αθήνας, Ιωάννινα κλπ.
Ιστορικά επίσης το ίδιο! Σε 3- 4 τμήματα.
Να βάλουν όλους τους φιλολόγους να μάθουν ξένες γλώσσες και να κάνουν τμήματα Μετάφρασης και Διερμηνείας π.χ. που υπάρχει μόνο στην Κέρκυρα, δηλαδή έλεος.
οι εκκλησιαστικές σχολές δνε πρέπει να συγχέονται με τις φιλολογικές!έχουν πολύ διαφορετική στόχευση και επομένως και προοπτικές(αν δεν κάνω λάθος εξάλλου δεν έχουν το δικαίωμα οι άποφοιτοι να διδάσκουν στην 2βαθμια).απευθυνονται κυριως σε (πιθανους)ιερεις και ψαλτες ή έστω υπαλλήλους μητροπόλεων(υποθετω),διαβάζω εδώ για προγράμματα ιερατικών σπουδών,ψαλτικής τέχνης και διαχείρισης εκκλησιαστικών κειμηλίων.
εξάλλου δεν είναι δα και τόσες πολλές,200 ατομα συνολο παιρνουν
επειδή μιλάτε για μια ανάγκη που υπάρχει για μείωση του αριθμού εισακτέων τέτοια ώστε να ανταποκρίνεται αυτή στην ζήτηση και δη σε εποχη κρισης.
να πω πως την εποχη των δεσμών ο αριθμος εισακτέων ήταν περιορισμένος,ο ανταγωνισμός δριμύτατος(αν και για αυτό το πτυχίο είχε αξία και σπανίως κάποιος προχωρούσε σε μεταπτυχιακό,ήταν ελάχιστα τότε,διότι δεν υπήρχε και ζήτηση για αυτά)
ωστόσο τότε το αίτημα των γονέων ήταν πως δεν πρέπει να πέφτει τέτοιο βάρος στους ώμους 18 χρονων
και οι βουλευτες ανταποκρίθηκαν με την συγκυρια και ευρωπαικών προγραμμάτων χρηματοδότησης και αυξήσαν τον αριθμο σχολών και εισακτέων
ώστε να υπάρχει το σημερινό φαινόμενο που απαντες σχεδόν μπαίνουν κάπου,αλλά μετά δεν έχουν τι να κάνουν αρκετοί τέλος πάντων με το χαρτί ανα χείρας.
οι μόνες που νομίζω άφησαν ανέγγιχτες ηταν οι ιατρικές σχολές και εν μέρει οι νομικές(οι περισσοτεροι άλλωστε τέτοια επαγγελματα έχουν)
πλέον ο κόσμος εκτός από ισχυρά βιογραφικά πρέπει να ποντάρει και σε εξαιρετικές δεξιότητες και έχει ο Θεός.Καλο ειναι να γινεται μια σοφη επιλογη σχολης.
