Όλοι κάνουμε πατάτες και ανωριμότητες είτε είμαστε 18 είτε 88 χρονών. Άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε. Παίρνουμε ένα ρίσκο εργασιακής ζωής 40 χρόνων (5 χρόνων σπουδών + 35 χρόνια επαγγέλματος) και προχωράμε χωρίς δυνατότητα αλλαγών από το μηδέν. Τώρα αν ξεκινάμε σωστά ή λάθος κανείς νέος δεν ξέρει. Όλοι πειραματιζόμαστε και όπου μας βγάλει. Ο χρόνος θα το δείξει. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο θα ζήσουμε όση βιολογική ζωή μπορούμε να ζήσουμε (οικογένεια όσοι κάνουν, παρέες, ταξίδια, πολλές έννοιες και ευθύνες, έρωτες, διαζύγια,..κτλ) και μετά απλά θα γεράσουμε κλείνοντας τον εργασιακό βίο. Η ζωή μετά τα 25 χρόνια (όσοι μου λένε) περνάει πολύ γρήγορα. Για πότε φτάνεις 35 δεν το παίρνεις είδηση. Βέβαια άλλα τα κουράγια στα 18 και άλλα στα 35. Η ζωή είναι ρε γαμώτο του, πολύ μικρή...
Όνειρα όλοι κάνουμε. Για παράδειγμα, προς το παρόν μερικά από τα όνειρά μου είναι (να πάρω το πτυχίο, να βρω τον έρωτα της ζωής μου, να ξεκινήσω την ζωή μου με τις δικές μου πρωτοβουλίες,..). Είναι φυσιολογικό να κάνουμε όνειρα. Αλλά καλό είναι να θέτουμε μια σωστή και γερή βάση ώστε να μπορούμε μέσα στις άκρες να δούμε αν μπορούμε να τα φέρουμε εις πέρας. Πολλοί άνθρωποι απλά ονειρεύονται χωρίς στόχο στην ζωή τους...και πορεύονται στα τυφλά όσα παίρνει ο άνεμος. Κάποιοι πανέξυπνοι προχωράνε και κάποιοι άλλοι κάνουν ένα μηδενικό στην ζωή τους.