Προφανώς, η αίσθηση είναι περίεργη καθώς έχουμε καιρό να βρεθούμε σε παρόμοια θέση, ίσως και πότε στα μαθητικά μας χρόνια. Ο απώτερος στόχος, η αποκορύφωση της πορείας μας ως μαθητές (χωρίς να σημαίνει, βέβαια, ότι καθορίζει κάτι η επίδοσή μας) είναι πλέον παρελθόν. Δεν ξέρουμε τι να σκεφτούμε, τι να κάνουμε. Προσωπικά νιώθω τύψεις που είμαι ώρα στο κινητό χωρίς να συνειδητοποιώ ότι το να χαλαρώνω είναι απόλυτα άμεμπτο πλέον. Μα είναι μεγάλη η αντίθεση, από εκεί που, μέχρι και πριν το τελευταίο μάθημα, η ψυχολογία σου είναι αυτή που είχες όλη τη χρονιά, πάνω από ένα βιβλίο, τώρα οι προτεραιότητες είναι να κοιμάσαι, να βγαίνεις έξω και να πίνεις καφέ. Πάντως, αυτό που θα συμβούλευα στα παιδιά είναι να προσπαθήσουν να βρουν τον εαυτό τους! Τέρμα το μονότονο διάβασμα, τα ίδια βιβλια, η ίδια ύλη, οι ίδιες ασκήσεις, επιτέλους έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε καινούργια πράγματα, να ψαχτούμε, να ψυχαγωγηθούμε, να κάνουμε ότι θέλουμε.