Καλησπέρα σε όλους σας,
Χαίρομαι που παρόλο το γεγονός ότι για άλλη μια φορά ήταν οι πανελλήνιες ο,τι χειρότερο (όπως ήταν κάθε χρόνο άλλωστε) και δώσατε το 100% σας παρόλα τα όσα τραβηξατε όλη τη χρονιά και παρόλα τα όσα τραβηξατε ενώ γράφατε πανελλήνιες.
Να θυμάστε, πως οι πανελλήνιες, είτε γράψατε καλα, είτε άσχημα, είτε περάσετε στη σχολή που θέλετε, είτε όχι, δεν καθορίζουν οι πανελλήνιες την αξία σας, την εξυπνάδα σας, το τι άνθρωποι είστε, τη μοναδικότητα σας, το τι θα γίνετε στη ζωή σας και που θα δουλέψετε, το πώς θα ζήσετε, το πώς θα σας βλέπει ο κόσμος, το πώς βλέπετε εσείς τον εαυτό σας και όλα τα συναφή.... (αντε για να μη κουράσω και το θέμα).
Μόνο ΕΣΕΙΣ καθορίζετε και αποφασίζετε τι είστε και τι θα κάνετε. Μην αφήσετε ένα τετράδιο, να καθορίσει τι είστε και τι αξίζετε.
Μετά από 7 χρόνια, θα τα θυμάστε και όλα αυτά θα σας φαίνονται όχι μόνο απλά μακρινά, πέρα από αυτά που ήδη προαναφερω, θα τα σκέφτεστε και θα γελάτε. Όχι από λύπη αλλά από χαρά θα γελάτε. Επειδή όσα βήματα κάνατε, τα κάνατε εσείς και όχι ένα γραπτό. Καθώς εσείς επιλέγετε τι κάνετε, δε τα επιλέγει ένα γραπτό για εσάς.
Φαντάζομαι το ξέρετε αυτό.
Εγώ μπορεί να πέτυχα στις πανελλήνιες όταν έδωσα το 10% και πέρασα σε σχολή που είχα δεύτερη επιλογή και.... αν και δεν έχει σημασία, πέρασα δεύτερη σε αυτή που πέρασα στη Θεσσαλία και μπορεί να λέω ότι "και που έδωσα πανελλήνιες τι κατάλαβα" αλλά ναι, έχω ήδη καταλάβει πως οι πράξεις μου με οδήγησαν εκεί που βρίσκομαι τώρα και όχι 5 γραπτά που έδωσα όταν έδινα εγώ τότε το 2019 και επειδή ήμουν και εγώ από τα παιδιά που δεν πέρασαν με τη πρώτη, έδωσα μηχανογραφικο για το 10% δεύτερη φορά και τα κατάφερα και είχα τη περηφάνια να πω πως ήμουν η πρώτη από την οικογένεια μου που πέρασε κάπου από πανελλήνιες. Ναι, εξακολουθεί να είναι απαίσιο το γεγονός ότι οι πανελλήνιες κάθε χρόνο γίνονται χειρότερες, αλλά γελάω από την άποψη ότι ήταν γελοίο να καθίσω και εγώ να χαλάσω τη ψυχολογία μου πιστεύοντας πώς θα καθοριστεί το μέλλον και η ζωή μου από τα γραπτά μου. Εδώ φανταστείτε υπάρχει κόσμος, ακόμα και μέσα από την οικογενεια σου που δε θέλει να δώσει πανελλήνιες και η ζωή του παρόλα αυτά, έχει μέλλον. Θέλω να πω, πως και να μη περάσεις με τη πρώτη ή τη δεύτερη ή τη Τρίτη ευκαιρία, δεν είναι το τέλος σου, ούτε είσαι αποτυχημένος, ούτε είναι το τέλος του κόσμου.
Συγνώμη, δεν είμαι πολύ καλή με τις λέξεις, και ειλικρινά, θα το καταλάβω αν δεν βοηθάνε τα λόγια μου, αλλά θέλω να καταλάβετε το νόημα των λεγόμενων μου. Είστε 17-18 ή και 19 ετών βέβαια, είστε ακόμα μικροί για να καταλάβετε κάποια πράγματα και λογικό είναι γιατί και εγώ ήμουν έτσι όπως εσείς άσχετα αν με άλλο σύστημα είχα δώσει εγώ και πολλά ακόμα παιδιά της γενιάς μου. Κάποια μέρα, με τον καιρό, θα καταλάβετε.
έχετε κάθε δικαίωμα να νιώθετε όσα νιώθετε και είστε ελεύθεροι να τα νιώθετε, δεν απαγορεύεται να νιώθετε όσα νιώθετε παρόλα αυτά. Αλλά κάποια μέρα που θα έχουν πάρει όλα το δρόμο τους, θα σκεφτείτε πάρα πολύ καλά και θα συνηδητοποιησετε αρκετά για τον εαυτό σας και τις πράξεις σας.
Να θυμάστε, οι πράξεις σας, σας φέρνουν στο δρόμο που χαράζετε για τη ζωή σας. Όχι οι βαθμοί των γραπτών σας.
Καλή επιτυχία σας εύχομαι.
