Είμαι κατά. Και πάντα ήμουν, αν και συμμετείχα.
Την άποψή μου, την επιβεβαίωσε ένα πρόσφατο περιστατικό στο σχολείο.
Το διάλλειμμα χθες, ήρθε ο γυμναστής και με φώναξε να μου μιλήσει "για κάτι πολύ σοβαρό". Είχε ένα αγχωμένο ύφος, ανήσυχο. Μου λέει: " Eίσαι σημαιοφόρος φέτος. Αλλά παραστάτες είναι οι τάδε. Και φαντάζεσαι πώς θα είστε. Σαν τους αδελφούς Ντάλτον. Και πρέπει να υπάρχει συμμετρία." Συμφωνούσα εγώ. "Σε πειράζει να μπεις δεξιά παραστάτης για να φαινόμαστε ωραία; Δε θα έχεις και το άγχος της σημαίας."
"Δεν έχω πρόβλημα...", του απάντησα. Και ανακουφίστηκε κι αυτός. Μόνο που δεν είχα τελειώσει την πρότασή μου. "...Γίνεται να μην έρθω στην παρέλαση;" Κόντεψε να μείνει. "Τι λες παιδάκι μου; Eίσαι στην σημαία." "Το ξέρω, μου το είπατε". "Και δε θέλεις να έρθεις;" Ευτυχώς χτύπησε το κουδούνι και δεν χρειάστηκε να αναλύσω τους λόγους.
Την επόμενη μέρα, σήμερα δηλαδή, είχα να αντιμετωπίσω και την αναστατωμένη, με την απόφασή μου, καθηγήτρια της Ιστορίας. Έπρεπε να αντικρούσω το σοβαρότατο επιχείρημά της ότι "είναι τιμή μου".
Αύριο σκοπεύω να μιλήσω και στον διευθυντή. Για να κανονίσει τι θα κάνει. Με τον γυμναστή, επίσης, είναι απαραίτητο να συννενοηθώ - αν και φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω.
Η αλήθεια είναι ότι λυπάμαι βαθύτατα που δεν θα βηματίσω φέτος στρατιωτικά υπό τους ύχους της μπάντας του δήμου, αλλά μου λείπει ύπνος.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.