Το θεματάκι μου θύμισε κάτι από
υλικά εθνικής εορτής
από την πένα του Γ.Μίχου:
" Ο δρόμος προς το σχολείο άδειος,
έχουν έρθει τα πρώτα παιδιά,
λευκά γάντια στα χέρια,
το χέρι που φτιάχνει τη γραβάτα στο λευκό πουκάμισο,
μπερεδάκια,
στη στροφή στην εκκλησία...
δάφνινα στεφάνια στον τοίχο... πολύ δάφνη ξοδεμένη που αγγίζει την ευτέλεια...
οι πρώτοι ζητιάνοι κιόλας στα σκαλιά...
στην εξέδρα των επισήμων τρακόσια μέτρα μακριά κυριαρχεί το πορτοκαλί...
και οι μετανάστες που χαράζουν λευκές ευθείες στην άσφαλτο...
η εξέδρα καραγκιόζ μπερντέ...
δίπλα οι μικροφωνικές... ένα, ένα...
οι κώνοι έχουν ένα έντονο πορτοκαλί...
φτηνιάρικες καρέκλες με αυτοκόλλητα καρτελάκια επάνω...
ο καλοκαιρινός πωλητής καρπουζιών σήμερα πουλάει σημαίες...
κοιτάζω έναν σκονισμένο θάμνο στο διάζωμα...
να πάρω τσιγάρα...
να ελέγξω τη μνήμη της φωτογραφικής...
να τηλεφωνήσω..."
Σαν ποδοσφαιρικός αγώνας Ελλάδα - Ιταλία...
απλώς τους Ιταλούς δεν τους συμφέρει να θυμούνται την τεσσάρα
κι αντί παρελάσεως κάνουν διαγωνισμό του πιο εύκαμπτου μακαρονιού
Πάει καιρός που το να διαφημίζεις τη μάρκα μακαρονιών που προτιμάς,
δεν έχει την ίδια βαρύτητα με το να ανεμίζεις μια σημαία στην ευθεία ενός δρόμου ή σε μπαλκόνια.
(Άλλος επιλέγει το φρόνημα του, άλλος τα φαρφάλε μπαρίλα.)
Τι κακό έχει η διαφήμιση εκτός από μια ψεύτικη, παροδική τόνωση του ηθικού μας;
Δεν κατάλαβα ποτέ μου...
Στην 25η Μαρτίου θα ρωτήσω τον κύριο με τις σημαιούλες (που πουλάει και ομπρέλες έξω από σταθμούς των τρένων),
μιας και κατοικοεδρεύω εις τας Αθήνας.
Ευκαιρία είναι...