Οι παρελάσεις πέρα από ένα γελοίο μιλιταριστικό, σεξιστικό, ιεραρχικό πανηγύρι χάρα του κάθε αποχαυνωμένου στρατόκαυλου είναι και ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος τρόπος ώστε να καπηλεύεται το αστικό κράτος το περιέρχομενο μιας επανάστασης ή ενός αντιφασιστικού αγώνα μέσω μίας εθνικοπατριωτικής σούπας που αποκρύβει τα αντικρουόμενα συμφέροντα. Το 21 είναι αφιερωμένο στους κλέφτες που πάλευαν στα βουνά για την επιβιώση τους χωρίς να κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε χριστιανούς/μουσουλμάνους-Έλληνες/Τούρκους, στους αγρότες που αργοπέθαιναν στα τσιφλίκια του θανάτου, στους δημοκρατικούς απλούς αγωνιστές που περιθωριοποιήθηκαν, και όχι σε πατριαρχείο και πολιτικάντηδες που αρχικά αφόριζαν την επανάσταση και συμμετείχαν μόνο όταν εξασφάλισαν το μερίδιο τους στην εξουσία του νέου έθνους-κράτους που νομοτελειακά θα διαμορφωνόταν με την διαβλεπόμενη αποδυνάμωση των Οθωμανών. Όπως και το 40 είναι αφιερωμένο στην αντιφασιστική πάλη του φτωχού στρατιώτη και στα λαικά αντάρτικα ενάντια στη ναζιστική κατοχή και όχι σε τύρρανους Μεταξάδες, που ταυτίζονταν ιδεολογικά με αυτούς που ευκαιριακά και λόγω των διεθνών συνθηκών τσακώνονταν.