Δεν εννοώ σπουδές στο εξωτερικό, αν και ένα μεταπτυχιακό θα βοηθούσε, αν υπήρχε η δυνατότητα να γίνει.
Μιλώ για δουλειά στο εξωτερικό. Μιλώ για τους δεκάδες χιλιάδες γιατρούς, μηχανικούς, εκπαιδευτικούς, νηπιαγωγούς, βιολόγους, φυσικούς κ.λ.π. που δουλεύουν ήδη στην Ευρώπη και αλλού.
Όλοι αυτοί δε νομίζω να είχαν καμιά ιδιαίτερη επαγγελματική διασύνδεση. Κάποιες χώρες έχουν ήδη έτοιμα προγράμματα για συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων.
Για να το κάνεις αυτό βέβαια χρειάζεται να "απογαλακτιστείς" από την οικογένεια. Θέλει να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου.
Ένα παράδειγμα. Πατέρας με γιο αξιωματικό και κόρη νηπιαγωγό. Ο ένας σε νησί στο πουθενά και η άλλη στη Γερμανία (έψαξε και βρήκε). Ο ένας 1000 € περίπου, μετά από 10 χρόνια εργασίας και η άλλη 1400 €, ενώ εδώ, όταν τύχαινε να δουλεύει, έπαιρνε το πολύ 400 €.
Την κόρη την επισκέπτεται πιο εύκολα και με λιγώτερα έξοδα.
Δεν προτείνω σε κανέναν τίποτα. Λέω απλώς ότι αυτές τις δύσκολες ώρες είναι καλύτερα να "επιζείς" στο εξωτερικό, παρά να "πεθαίνεις" στην Ελλάδα. Έτσι θα είσαι πιο χρήσιμος στον εαυτό σου, στην οικογένειά σου και στην πατρίδα σου.
Μέχρι να καλυτερέψουν τα πράγματα.