...ξαναπιάνω την παλιά μου τέχνη...
Ειχα ανοίξει πριν κάτι χρόνια τούτο δω το θρεντ σαν γωνιά συλλογής ταινιών με επιστημονικό περιεχόμενο, για τους λάτρεις του είδους.
Το ανασταίνω ξανά για να μαθαίνουν και οι νεώτεροι.
Ξανακοιτάζοντας παλιά μου ποστ, διαπιστώνω ότι έχω αδικήσει καταφανώς το <<π>> (pi) του Ντάρεν Αρρονόφσκι με τα μετριοπαθή μου σχόλια. Ίσως φταίει ότι το είχα δει σε σχετικά μικρή ηλικία (Α ή Β' λυκείου) και δεν είχα εκτιμήσει σωστά πόσο εξαιρετική ταινία είναι. Οπως και να 'χει, ξαναβλέποντάς την σε μεγαλύτερη ηλικία, αναθεώρησα, οπότε με την ευκαιρία, αποκαθιστώ και την φήμη της εδώ -στο κομμάτι των σχολίων μου-.
Θα προσθέσω στην συλλογή μία ακόμη ταινία που είχα δει στο μεσοδιάστημα με ανάλογο θέμα και μου άρεσε.
Εχουμε και λέμε:
Proof (Η Απόδειξη) - 2005
σκην. Τζον Μάντεν
Η Κάθριν είναι μια ευφυέστατη φοιτήτρια που σπουδάζει Μαθηματικά, μέχρι την στιγμή που εγκαταλείπει τις σπουδές της για να φροντίσει τον πατέρα της, έναν καταξιωμένο μαθηματικό, που τα τελευταία χρόνια της ζωής του βυθίζεται στην παράνοια. Η Κάθριν φοβάται πως εκτός από το μαθηματικό ταλέντο του πατέρα της έχει κληρονομήσει επίσης και την τάση του προς την τρέλα. Η αδελφή της την πιέζει να τεθεί υπό ιατρική παρακολούθηση. Τα νερά ταράζονται όταν ένας νεαρός μαθητευόμενος του καταξιωμένου μαθηματικού ανακαλύπτει στο αρχείο του μια σημαντική μαθηματική απόδειξη, τεκμήριο ότι μέσα στην παράνοιά του ο μεγάλος μαθηματικός είχε ένα φωτεινό διάλειμμα δημιουργικής διαύγειας. Ολοι πιστεύουν ότι η απόδειξη είναι δική του εκτός από την Κάθριν που ισχυρίζεται πως η απόδειξη είναι δικής της!
Ποιος έδωσε τελικά την απόδειξη; Η Κάθριν ή ο πατέρας της; Και αν είναι δικής της, γιατί το αποκαλύπτει τώρα; Εάν όχι, γιατί ισχυρίζεται ότι είναι;
...οι απαντήσεις και η συνέχεια επί της οθόνης , για όσους πείστηκαν να την δουν!
***
Αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, αν και το δυνατό της χαρτί είναι οι ερμηνείες. Ο Αντονι Χόπκινς ενσαρκώνει καταπληκτικά τον πατερά-μαθηματικό ενώ η Γκουίνεθ Πάλτροου είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική και πειστική σε έναν απαιτητικό ρόλο μιας ταλαντούχας νέας με συναισθηματική αστάθεια.
Οσοι με εμπιστευτούν, νομίζω ότι δεν θα απογοητευτούν.