Ίσως οι νεότερες γενιές Πανεπιστημιακών, που αρκετοί εξ' αυτών πήγαν στο εξωτερικό. Έχω αμφιβολίες για την ποιότητα και τον τρόπο απόκτησης των διδακτορικών εξ Ελλάδας. Οι γενιές που ξεκίνησαν ως έκτακτο βοηθητικό προσωπικό έδρας, δηλαδή, σημερινοί συνταξιούχοι Πανεπιστημιακοί (αρκετοί εξ' αυτών), μονιμοποιήθηκαν εν μια νυκτί με κάτι ευνοϊκές ρυθμίσεις που έκανε το ορθόδοξο Πασοκ και η "δεξιά" ΝΔ του 1981-2000 και έγιναν λέκτορες ή έπαιρναν ευνοϊκές μεταθέσεις ως επίκουροι ή αναπληρωτές σε άλλο Τμήμα άλλου Πανεπιστημίου χωρίς να ανέβουν τη "σκάλα" της προαγωγής, με διάφορα ανταλλάγματα. Η πλειονότητα εφόσον εξασφάλισε την μισθολογική, επαγγελματική και κοινωνική ισοβιότητα της θέσης τους, έπαψαν να είναι επιστημονικά ενεργοί ενώ ό,τι δημοσιεύσεις μπορεί και να έκαναν, ήταν σε κάτι περιοδικά που δεν τις γνωρίζουν σε διεθνή βάση. Σε διάφορες διοικητικές πράξεις για εξωτερική αξιολόγηση, έχουν γίνει απίστευτες συγκρούσεις για να μην εκτεθούν. Υπάρχουν παραδείγματα Ελλήνων Πανεπιστημιακών που για διάφορους λόγους (κυρίως συνδικαλιστικούς, επιστημονικής ανεπάρκειας, ιδεοληψίας) δεν έκαναν καμία δημοσίευση πέραν της διδακτορικής διατριβής τους. Εφόσον έχουν πλούσιο βιογραφικό όπως λες, γιατί σε πιο "cognitive" επιστήμες όπως τα Μαθηματικά ή η Θεωρητική Φυσική ή Οικονομικά που δεν έχει εργαστήριο (=δαπάνες, κρατική χρηματοδότηση) δεν έχουμε νομπελίστες; Το να βρει κάποιος ένα νέο μαθηματικό θεώρημα ή να κατασκευάσει και να αποδείξει μια μαθηματική εξίσωση που έχει άμεση εφαρμογή σε μια νέα οικονομική θεωρία, δεν νομίζω ότι χρειάζεται εργαστηριακή υποδομή. Υποτίθεται ότι ο καθένας από αυτούς είναι ταλέντα, ως προς τον τρόπο ερευνητικής σκέψης, δηλαδή, το 0.000000000000...0000001% του πληθυσμού. Κάνω κάπου λάθος;
Έχω διαβάσει διδακτορική διατριβή Έλληνα Πανεπιστημιακού στο Ελληνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών (που είναι προσβάσιμη η είσοδος δημόσια) και μετά το τρίτο κεφάλαιο του εντύπου η γραμματοσειρά αλλάζει τύπο, ενώ δεν υπάρχει νοηματική διασύνδεση μεταξύ των κεφαλαίων, που ακόμη και εγώ ως άσχετος το κατάλαβα. Σκέψου δηλαδή, η 7μελής επιτροπή των καθηγητών από 3 καθηγητές φιλαράκια όταν "εξέταζαν" την διδακτορική διατριβή τι θα είχε διαβάσει. Κάποτε είχε ξεσπάσει σκάνδαλο μεγατόνων ότι πολλοί Έλληνες Πανεπιστημιακοί έκλεβαν συγγράμματα από Πανεπιστημιακούς του εξωτερικού, έσκιζαν το εξώφυλλο και με κακή μετάφραση μεγάλου τμήματος από το πρωτότυπο, το επανέκδιδαν ως δικές τους Πανεπιστημιακές σημειώσεις. Φυσικά, για το τίμημα του πολιτικού κόστους, του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι και ότι η δημοκρατία δεν έχει αυταπάτες, το σκάνδαλο καλύφθηκε. Το προνόμιο της δημοκρατίας ως πολιτεύματος είναι να ξεπλένει το σκάνδαλο με άλλο σκάνδαλ
