1) Περί θέματος «μάρκετινγκ» για την ποσότητα των πανεπιστημίων που βρίσκονται υπό κατάληψη:
Άρα έτσι όπως το λες στόχος δεν είναι να ζορίσεις τους άμεσα υπεύθυνους και να τους αναγκάσεις να σκεφτούν το λάθος τους, αλλά να κάνεις την αντίρρησή σου ορατή στον υπόλοιπο κόσμο, ώστε να αρχίσουν τα γιουχαρίσματα και να αναλάβουν όλη την πίεση αυτοί. Δηλαδή, απλά η κατάληψη, για σένα, θεωρείται μέσο… απειλής για τους αρμόδιους; Ένα μήνυμα του τύπου, «δεν με ακούτε; Ορίστε να δείτε που θα ξεσηκώσω αναρχία και θα αναγκαστείτε να με ακούσετε!». Εντάξει, ναι είναι ένας τρόπος που καταλήγει σε πίεση, και στα ποθητά αποτελέσματα, αλλά κατ’εμέ δεν είναι καθόλου δημοκρατικός. Αντίθετα, ευνοεί την σύγκρουση και τη βία. Γι αυτό και όλα αυτά τα χρόνια είχαμε όλον αυτό το χαμό στους δρόμους. Μπορεί πλέον στην εποχή που ζούμε αυτό που θα εκφράσω παρακάτω να ακουστεί ουτοπικό, αλλά αποτελεί ένα σωστό μέτρο, τίμιο και άξιο σεβασμού. Γιατί να μην επιδιώκουμε με κάθε μέσο τον διάλογο; Τα προβλήματα μπορούν να λυθούν μόνο με κοινή συνεννόηση και από τις δυο πλευρές. Πώς μπορεί να γίνει; Οκ στις κινητοποιήσεις, αλλά να έχουν ως στόχο το να δημιουργήσουν ευκαιρίες για ανταλλαγή απόψεων. Τότε διευκολύνεται και των 2 η θέση. Ειδάλλως, με το να κάνουμε καταλήψεις, επεισόδια κλπ πετυχαίνουμε να ακουστούμε παροδικά, ΑΝ ακουστούμε. Μπορεί να καταφέρνουμε, όπως είπε κάποιος προηγουμένως, να αναγκάζουμε την όποια Γιαννάκου να υποχωρεί, αλλά αυτό είναι προσωρινό. Επειδή νέα μέτρα θα ακολουθήσουν και ούτε αυτά θα μας αρέσουν. (Ιδού τα τωρινά!) Και αυτό γιατί, επειδή δεν έχουμε δώσει σε αυτούς που μας διοικούν να καταλάβουν τι γίνεται! (και ένα προσωπικό σχόλιο, η Διαμαντοπούλου είναι πολιτικός μηχανικός ή κάτι τέτοιο. Νομίζεις ότι οι ιδέες που της έρχονται στο νου λοιπόν είναι όλες σωστές και σύμφωνες με το πνεύμα της αληθινής Παιδείας; Αφού δεν έχει ασχοληθεί άλλοτε με το θέμα! – εδώ μεγάλη κουβέντα πάω να αρχίσω αλλά ας σταματήσω). Και αν και ο υπόλοιπος κόσμος δει ότι ζητάμε κάτι σοβαρά, με κόσμιο τρόπο, θα μας υποστηρίξει ακόμα πιο θερμά, απ’ότι με την δήθεν υποστήριξη που δίνει τώρα με τις καταλήψεις (για το παιδί τους νοιάζονται τώρα παρά για το τι αγωνιζόμαστε, ούτε καν ξέρουν αν τους ρωτήσεις).