Εντάξει ναι, κλασσικά πολλή υποκρισία παίζει σε ένα μεγάλο ποσοστό κηδειών που έχω παρευρεθεί. Και ειδικά απο τα άτομα-"καμάρια" της ηθικής.
Περισσότερο μένουμε στο τυπικό της διαδικασίας και στις ανούσιες συμπεριφορές-σχόλια-καταστάσεις, παρά στον νεκρό που "θα πρέπει" να θυμόμαστε.
Πέραν του ότι συμμετέχουν συχνά άτομα που ούτε που υπολόγιζαν τον νεκρό όταν ήταν ζωντανός, παίζει και πολλή "φιγούρα" και "τάση συγκίνησης" ώστε να εντυπωσιαστούν οι υπόλοιποι με το πόσο "αγαπάν" όσοι ουρλιάζουν, τον πεθαμένο.
Επιπλέον, πολλή προσκόλληση παρατηρείται και στα υλικά και τα έξοδα των διάφορων διαδικασιών, πχ κηδείες, μνημόσυνα. Καθώς επίσης και προσκόλληση στην ποιότητα των μέσων διεκπεραίωσης της κηδείας πχ φέρετρα, πληρωμή παπά, στολισμός, κόλυβα κτλ.
Χάσιμο του νοήματος δηλαδή.
Περισσότερο θυμούνται κάποιοι πόσα ξόδεψε ο τάδε για να κηδέψει το αγαπημένο του πρόσωπο παρά τις στιγμές του με το πρόσωπο τούτο.
Το χειρότερο είναι οι διαμάχες γύρω απο υλιστικά ή τυπικά ζητήματα που καμία σχέση έχουν με το αίσθημα συμπόνιας ή ανάμνησης του νεκρού.
Μία μορφή κοινωνικής παθογένειας, που δημιουργήθηκε απο παραδόσεις, στερεότυπα, και χαζοαντιλήψεις μιας κοινωνίας που θάβει καλύτερα τις αξίες της απο ό,τι τα παιδιά της.