Η "Δία Βίου Μάθηση" αναφέρεται στην αντίληψη της εκπαίδευσης ως μία συνεχόμενη διαδικασία στη ζωή του ανθρώπου, που στόχο έχει την συνεχή επιμόρφωση και εξέλιξή του. Κανένας εδώ μέσα δεν έθεσε ηλικιακό όριο στην εισαγωγή στα πανεπιστήμια. Αυτό που υποστηρίζουν κάποιοι άνθρωποι εδώ, είναι την περάτωση των σπουδών μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό όριο. Παρουσιάζεις, ενδεχομένως επίτηδες, μία στρεβλή εικόνα όσων έχουν ειπωθεί.
Όταν συμμετέχουμε σε μία συζήτηση η υπεύθυνη πρακτική είναι η πληροφόρηση σχετικά με το θέμα. Όπως σου επισημάνθηκε στη συνέχεια από άλλο μέλος, η αξιολόγηση διαδικασιών, εκπαιδευτικών και ιδρυμάτων είναι μέσα στις τομές που θέλει να συμπεριλάβει η κυβέρνηση στο επερχόμενο νομοσχέδιο.
Η θέσπιση ενός συγκεκριμένου χρόνου για την περάτωση των σπουδών είναι ουσιαστική για δύο κυρίως λόγους. Αφ' ενός, υπάρχει η εκπαιδευτική διάσταση και αφ' ετέρου το κόστος για τον ίδιο τον φοιτητή.
Τα προγράμματα σπουδών δομούνται με τρόπο που να εφοδιάζουν τον φοιτητή με τα κατάλληλα εργαλεία, ούτως ώστε καθώς προχωρά στις σπουδές του να μπορεί να αντιμετωπίζει διαρκώς αυξανόμενης δυσκολίας ζητήματα. Ο ουσιαστικότερος ίσως παράγοντας στη διαδικασία που ονομάζουμε "μάθηση" είναι η επαναληψιμότητα. Η διαρκής επαφή με το γνωστικό αντικείμενο βοηθά στην ουσιαστική και εις βάθος κατανόηση της επιστήμης που κάποιος σπουδάζει. Η σύνδεση δηλαδή των γνώσεων που αποκτά ο φοιτητής καθώς ασχολείται με διαφορετικά μαθήματα, που του επιτρέπει να συνθέσει μία ευρύτερη εικόνα για την επιστήμη με την οποία ασχολείται. Η περιστασιακή - σπασμωδική ενασχόληση, δυστυχώς δεν μπορεί να προσφέρει μία τέτοια κατανόηση. Ένας φοιτητής επομένως, ο οποίος είναι πιο συνεπής στις σπουδές του έχει αφομοιώσει καλύτερα το αντικείμενό του. Το ίδιο πράγμα είναι να έχεις περάσει Μαθηματικά 2 και Στατιστική 2 πριν 3 έτη και ξαφνικά, 3 χρόνια μετά να προσπαθείς να ασχοληθείς με την Οικονομετρία; Ο κόπος και ο χρόνος που θα πρέπει να διαθέσει ο φοιτητής είναι υπερβολικά μεγαλύτερος από την άλλη περίπτωση και το αποτέλεσμα (δηλαδή η γνώση) είναι πολύ αμφισβητήσιμο. Υπάρχουν και (άλλοι) καθηγητές μέσα στο ischool, μπορούν να επιβεβαιώσουν τα παραπάνω, αν η δική μου τοποθέτηση δεν επαρκεί.
Μετά εισέρχεται και η εξίσου σημαντική διάσταση, του κόστους για τον φοιτητή. Το πολυτιμότερο αγαθό που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος είναι ο
χρόνος. Είναι στη διακριτική του ευχέρεια να αποφασίσει πώς θα τον αξιοποιήσει: αν θέλει να σπουδάσει ή όχι. Εφ' όσον όμως, η επιθυμία για σπουδές υπάρχει, η αιώνια φοίτηση είναι σπατάλη χρόνου, είναι αντιπαραγωγική για τον ίδιο τον φοιτητή. Εσύ μπορεί να μη βλέπεις κανένα κόστος για την κοινωνία, αλλά εγώ βλέπω κόστος πρώτα - πρώτα για τον ίδιο τον φοιτητή και ως συνέπεια για την κοινωνία.
Για αυτό μάλιστα εμένα με ενδιαφέρει να προσδιοριστούν όσο το δυνατόν με μεγαλύτερη ακρίβεια οι αιτίες του συγκεκριμένου φαινομένου. Αν η αιώνια φοίτηση οφείλεται στο ότι ο φοιτητής δεν ενδιαφέρεται τελικά για τη σχολή του, θα πρέπει να ωθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να αναζητήσουν αυτό που πραγματικά τους ενδιαφέρει, από το να "υπομένουν" σχολές αδιάφορες.Αν η αιώνια φοίτηση οφείλεται στο ότι ο φοιτητής έχει "γλυκαθεί" από την φοιτητική ζωή, τότε αυτό το μέτρο, είναι ένα καμπανάκι, το οποίο υπενθυμίζει ότι πρέπει να έχουμε ένα μέτρο, στα πάντα και να πορευόμαστε με κάποιους στόχους και προτεραιότητες στη ζωή μας. Στο βαθμό που για αυτό οφείλονται βιοποριστικοί παράγοντες, ή ζητήματα υγείας, τότε για αυτό θα υπάρξει πρόβλεψη που θα αναγνωρίζει και de jure αυτό που ισχύει de facto για αυτούς τους φοιτητές, δηλαδή η μερική, στην πραγματικότητα, φοίτηση.
Και επειδή συμφωνώ με την Wrong, που μιλά για ένα πολυδιάστατο και όχι μονοσήμαντο ζήτημα, θα προσθέσω απλά, πως για εμένα, ένας λόγος που υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές είναι ο μηδαμινός επαγγελματικός προσανατολισμός που γίνεται σε σχολικό επίπεδο. Οι μαθητές δηλώνουν σχολές χωρίς να είναι ουσιαστικά πληροφορημένοι για την επιλογή τους, ενώ τις περισσότερες φορές έχουν μία καθ' όλα στρεβλή εικόνα για τον κλάδο που επιλέγουν! Οπότε ναι, θα ήθελα πραγματικά
επιτέλους να υπάρξει μία μεγαλύτερη τριβή του μαθητή στο σχολείο με τον επαγγελματικό προσανατολισμό.
Μιας και εισήγαγες προσωπικές εμπειρίες στη διάσταση, θα αναφέρω ότι όλοι οι συμφοιτητές μου, που εργαζόντουσαν για να βιοποριστούν ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους μέσα στο ν+2. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, λόγω κρίσης, έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο οι φοιτητές να ολοκληρώνουν πιο γρήγορα τις σπουδές τους από ό,τι παλαιότερα, προκειμένου να μην επιβαρύνουν τις οικογένειές τους. Άρα, το να προσπαθούμε να τοποθετήσουμε πίσω από κάθε αιώνιο φοιτητή, έναν εκδικητικό καθηγητή, μάλλον δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ναι, μπορεί να πέσεις σε στριμμένο, αλλά όχι, δεν είναι ο κανόνας.
Δέχομαι την επιφυλακτικότητά τους, άλλωστε όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι.
Αυτό ωστόσο, το αποτέλεσμα δηλαδή του νόμου θα κριθεί a posteriori, και όχι a priori. Δεν είναι δυνατόν, να αρνούμαστε ένα μέτρο, το οποίο έχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα μόνο και μόνο επειδή
δυνητικά μπορεί να αποτύχει η αξιολόγηση.
Τώρα, το επιχείρημα για τους καθηγητές δε στέκει ακριβώς, γιατί όπως είπα, ήδη υπάρχουν οι μηχανισμοί που μπορούν να ελέγξουν τέτοια φαινόμενα, απλά οι περισσότεροι φοιτητές μάλλον δεν τα γνωρίζουν. Και με τον νόμο Διαμαντοπούλου, ο οποίος εισήγαγε το όριο ολοκλήρωσης των σπουδών, πάλι υπήρχαν προβλέψεις έτσι ώστε να μην κινδυνεύει ο φοιτητής από ένα καθηγητή. Αν βγάλουμε στην άκρη λοιπόν, αυτό τον κίνδυνο, ποιο άλλο ουσιαστικό επιχείρημα υπάρχει κατά του μέτρου; Ρωτάω ειλικρινά, δεν ειρωνεύομαι.
Τέλος, το ότι ανάγεις ένα θέμα όπως αυτό στην λογική "μα δε σου κοστίζει τίποτα" είναι η επιτομή του κυνισμού. Πρέπει να πονέσει δηλαδή η τσέπη μου για να ενδιαφερθώ; Δεν έχω δικαίωμα να επιθυμώ αυτό που θεωρώ, βάσει της γνώσης και της εμπειρίας μου, ότι είναι καλύτερο; Να γίνει κριτική επ' αυτού, φυσικά. Να υπάρξει ουσιαστική επιχειρηματολογία, που να δείχνει ότι κάτι τέτοιο είναι ουσιαστικά επιζήμιο, θα το δεχθώ.
Στο βαθμό που η σχολή δεν σε ενδιαφέρει, ναι. Είναι καλύτερο να φτάσεις στα 28 και να έχεις ένα πτυχίο, σε έναν κλάδο που δε σου αρέσει, και να δουλεύεις γκαρσόνι μετά; Αν η διαγραφή, δώσει το κίνητρο στους φοιτητές να αναζητήσουν αυτό που πραγματικά θέλουν, τότε ναι, για εμένα είναι κέρδος χρόνου. =)
Lol. Λέτε για χρυσαυγίτες, πιο πάνω εσύ είπες για μπλε-δεξιούς, και άλλοι βγάζουν χολή;
Δεν ρωτάς εμένα, αλλά θα απαντήσω: Φυσικά και όχι - και δεν ήταν έτσι η ζωή μου.
Για να καταλάβει δηλαδή κάποιος φοιτητική ζωή, πρέπει να είναι έξω κάθε βράδυ μέχρι τις 4 και να μην πατάει στη σχολή; Εγώ υποστηρίζω ότι όλα γίνονται με μέτρο. Κάποιες προτεραιότητες θα είναι ιεραρχικά πιο ψηλά από κάποιες άλλες, αλλά δε καταλαβαίνω γιατί εξισώνεται το ν+2 με απώλεια φοιτητικής ζωής. Όσοι δηλαδή τελείωσαν μέσα σε αυτά τα όρια τις σπουδές τους, δεν κατάλαβαν φοιτητική ζωή; Δε το νομίζω...
Αυτό, σχετικά με τα στελέχη της κυβέρνησης, πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί το αναπαράγετε στη συζήτηση. Σόφισμα είναι, δεν είναι επιχείρημα, πόσο μάλλον εποικοδομητική κριτική.
Εγώ πραγματικά δεν έχω διαβάσει κάποιο ουσιαστικό επιχείρημα κατά του καθορισμού χρόνου για την περάτωση των σπουδών. Αν είναι το ν+2, που σας ενοχλεί και σας φαίνεται τρομακτικό, θα μπορούσε κάποιος να αντιπροτείνει, τη θέσπιση διακριτού χρόνου ανά σχολή, βασισμένο στον μέσο όρο ολοκλήρωσης σπουδών των φοιτητών του τμήματος. Πάλι θετικό είναι. Αλλά δεν είναι κανένα να προτείνει κάτι αντίστοιχο. Περισσότερο είδα μία γενικευμένη άρνηση προς κάθε αλλαγή. Δεν γίνεται όμως να απορρίπτουμε τα πάντα, πριν ακόμη έχουμε νομοσχέδιο στα χέρια μας, δηλαδή μία πιο πρακτική βάση συζήτησης!
Από την μία θέλουμε καλύτερη εκπαίδευση, από την άλλη δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε τίποτα; Μόνο εγώ το βλέπω προβληματικό;
Εν ολίγοις, θεωρώ ανεύθυνο να υιοθετείται μια αόριστη στάση άρνησης, πριν καν υπάρξει νομοσχέδιο. Αν θέλετε τουλάχιστον, να
φαίνεστε δίκαιοι, περιμένετε να κρίνετε επί της ουΤο