Εγώ και το Τσιγάρο (αυτοβιογραφία)
- Είμαι ανέκαθεν παθητική καπνίστρια.
- Στα 10 άναψα με μία ξαδέλφη μου στον κήπο της γιαγιάς ένα καλαμάκι (ΑΗΔΙΑ :p)
- Στα 12 δοκίμασα.
- Στα 14 ξεκίνησα. Έκοψα.
- Στα 16 ξαναξεκίνησα. Ξαναέκοψα.
- Στα 17 μου είμαι λίγο καπνίστρια. Δηλαδή: πολύ σπάνια θα καπνίσω, όταν αγχωθώ πολύ, ή όταν είμαι πολύ στεναχωρεμένη για κάτι. Κι αυτό, κρυφά από τους γονείς μου.
Απο μικρη στα βασανα δηλαδη ε ?Εγω οταν δοκιμασα πρωτη φορα δεν ηξερα που παν τα τεσσερα...Ουτε να ρουφιξω δεν μπορουσα..Ασε που οταν εβγαλα τον καπνο εκανα σαν ψαρι..

!!!!!!!!!!Γαματοοοοο

---
Λοιπόν, θα σας πω, θυμώνω πραγματικά με όσους λεν ότι όλοι οι καπνιστές καπνίζουν ντε και καλά για να θεωρηθούν από τους τριγύρω 'κουλ'. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι το κάνουν επειδή τους ΑΡΕΣΕΙ. 'Αλλοι επειδή είναι ΕΘΙΣΜΕΝΟΙ. Βέβαια δε μπορούμε να κατηγορούμε ούτε ΚΑΝ αυτούς που το έκαναν λόγω της πίεσης που υφίστανται από τον άτυπο κοινωνικό έλεγχο - αν και τελευταίως προωθείται η εικόνα του vegetarian, ANTI-καπνιστή, ζωόφιλου, οικολόγου ευρωπαίου. </sarcasm>
Για παράδειγμα καμια φίλη μου δεν το γνωρίζει, μόνο εγώ, δύο άλλοι και εσείς. :p Απλούστατα γιατί σύμφωνα με τις φίλες μου το κάπνισμα είναι ανήθικο, αν μη τι άλλο, άρα γιατί να το παίξω κουλ;