Παλαιότερα αν με ρωτούσε κάποιος θα ήμουν κάθετα αντίθετος. Πλέον δεν με ενοχλεί, παρά το γεγονός ότι κόπιασα για να μπω στη σχολή που ήθελα μέσω πανελλαδικών εξετάσεων, και ο λόγος είναι απλός: τα πτυχία των πανεπιστημίων του εξωτερικού αναγνωρίζονται εδώ και πολλές δεκαετίες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός γαλλικού κολλεγίου που δίνει πτυχία νομικής τετραετούς φοίτησης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Paris13 - Sorbonne Paris Cité. Και στην τελική αν ο απόφοιτος δεν αξίζει θα κοπεί στις εξετάσεις του δικηγορικού συλλόγου. Δεν καταλαβαίνω, επομένως, γιατί να μην αναγνωρίζονται και τα πτυχία κολλεγίων που συνεργάζονται με ορισμένα από αυτά τα πανεπιστήμια, εφόσον ακολουθούν το ίδιο ή πανομοιότυπο πρόγραμμα σπουδών. Δηλαδή, στην παραπάνω περίπτωση, αν τις σπουδές τις έκανε στο εν λόγω πανεπιστήμιο, στη Γαλλία, θα αναγνωρίζεται το πτυχίο ενώ αν τις κάνει εδώ, ακολουθώντας το ίδιο πρόγραμμα, δεν θα αναγνωρίζεται; Υπάρχει δηλαδή μία αντίφαση. Επιπρόσθετα, η πραγματικότητα έχει αποδείξει ότι στην αγορά εργασίας μπορεί να αναδειχθεί ως καλύτερος κάποιος που μπορεί να είχε π.χ. χαμηλότερο βαθμό πτυχίου από κάποιον άλλον ή φοιτήσει σε ποιοτικά κατώτερο πανεπιστήμιο ή κολλέγιο. Ως προς τον δικό μου χώρο έχω ακούσει πολλές φορές να λένε ότι, ενώ κάποιος τελείωσε με 9 τη νομική, ως δικηγόρος αποδεικνύεται κατώτερος από κάποιον που την τελείωσε με 7.
Από την άλλη εγείρεται ένα πολύ σημαντικό ζήτημα το οποίο δεν το άγγιξε κανένα κόμμα στην πολιτική αντιπαράθεση. Θα μπορούσε, όσα παιδιά δεν κατάφεραν να μπουν στη σχολή που ήθελαν μέσω πανελλαδικών, να εισαχθούν με δίδακτρα και με την προϋπόθεση ότι θα έχουν συγκεντρώσει ένα minimun μορίων στις πανελλαδικές. Είναι προτιμότερο, δηλαδή, τα χρήματα να πηγαίνουν σε ιδιώτες και όχι στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Να μια πρόταση που πραγματικά στηρίζει το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αλλά με τους πολιτικούς που έχουμε δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα καλύτερο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.