Καταρχάς ευχαριστώ.
Νομίζω έρχεσαι στα λόγια μου. Εγώ ως ταπεινός πληβείος του δημόσιου, σε αντίθεση με εσάς τον πατρίκιο, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι τα φροντιστήρια ξεκινούσαν από α γυμνασίου, όμως συνήθως στα μαθήματα που δυσκολευοταν ο μαθητής, άντε και καμιά έκθεση. Με την πάροδο του χρόνου αυξάνονταν.
Υπήρχε μία πίεση στους μαθητές. Αυτό που λέμε η βαριά τσάντα. Σχολείο, φροντιστήριο, δραστηριότητες, διάβασμα, κοινώς πήξιμο.
Μηδέν πρωτοβουλία στο σχολικό περιβάλλον. Τυποποιημένα πράγματα και αν, καμία καλλιέργεια.
Ναι ξένες γλώσσες εννοούσα, παράλειψη μου.
Εννοείται το ιδιωτικό έχει αδυναμίες. Όμως φρονώ στην παρούσα φάση πλέονεκτεί.
Υγ. Παίζει να κατάλαβα σε ποιο αναφέρεσαι.