Η ποιότητα της συνταγής πιστεύω ότι έχει να κάνει περισσότερο με την ποιότητα του καθηγητή. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι το χειρότερο ιδιαίτερο είναι το καλύτερο ομαδικό. Υπάρχουν ιδιαιτεράδες που απλά κοροϊδεύουν τους μαθητές καθώς περνάει η χρονιά, τους βάζουν εύκολα θέματα και ασκήσεις κτλ. και τελικά αποδίδουν την αποτυχία στις πανελλήνιες στο άγχος και υπάρχουν καθηγητές σε φροντιστίρια που ξεσκίζονται και ασχολούνται με τον κάθε μαθητή ξεχωριστά.
Το κακό με τα φροντιστήρια είναι ότι χάνεις πολύ χρόνο και ενέργεια κάθε μέρα (1-2 ώρες έχανα κάθε μέρα σε νεκρό χρόνο) και ότι ο καθηγητής δεν ασχολείται αποκλειστικά μαζί σου. Βέβαια αν το επίπεδο είναι καλό αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί όλοι πάνε με τους ίδιους ρυθμούς. Επίσης στα φροντιστήρια δυστυχώς δεν δουλεύουν οι καλοί καθηγητές συνήθως... αυτοί δεν δυσκολεύονται να βρουν ιδιαίτερα (για την ακρίβεια πολλοί δεν έχουν αρκετές ώρες για να κάνουν ιδιαίτερα και απορρίπτουν μαθητές

) οπότε προτιμούν τα ιδιαίτερα από την εκμετάλλευση των φροντιστηρίων.
Από την άλλη στα ιδιαίτερα δεν υπάρχει καθόλου συναγωνισμός και αυτό εμένα τουλάχιστον με δυσκολεύει πολύ. Δεν είμαι αρκετά προσηλωμένος ώστε να δουλεύω στο 100% από μόνος μου. Αν ο καθηγητής είναι και αδιάφορος, εύκολα γίνεται η ζημιά... Αν όμως ο μαθητής είναι αρκετά συνειδητοποιημένος τότε θα ωφεληθεί πολύ περισσότερο από τα ιδιαίτερα, τόσο σε επίπεδο ξεκούρασης όσο και σε επίπεδο κατανόησης.
Με λίγα λόγια, ένας αδιάφορος καθηγητής σε ιδιαίτερα πιστεύω ότι μπορεί να αποδειχθεί πολύ χειρότερος από ένα φροντιστήριο.
Όμως αν μιλάμε για ίδια ποιότητα καθηγητή, τα ιδιαίτερα (ανάλογα και με τον μαθητή) είναι όντως πολύ καλύτερα
Τα διαγωνίσματα δεν είναι τόσο θέμα, πολλοί καθηγητές κι όλας μαζεύουν όλα τα παιδιά στο σπίτι ή στο γραφείο τους κάποια κυριακή για να γράψουν το διαγώνισμα. Διαφορετικά βάλτε τη μάνα σας να σας φυλάει αν πιστεύετε ότι θα αντιγράψετε

Ίσως να ισχύει όμως ότι δεν μπαίνεις τόσο στο mood εξετάσεων όταν γράφεις διαγώνισμα σπίτι γιατί δεν αγχώνεσαι καθόλου, ενώ όταν γράφεις στο φροντιστήριο μαζί με άλλα παιδιά αγχώνεσαι και βλέπεις ότι καθώς περνάει ο καιρός το συνηθίζεις και μαθαίνεις να το ελέγχεις.