1)πχ ''αρνούμαι να πιστέψω ότι ο θεός είναι ένας γέρος στον ουρανό και ειναι παντοδύναμος,πανάγαθος κλπ''.Η επίσημη ορθόδοξη χριστιανική άποψη είναι ότι η ουσία του θεού είναι απροσπέλαστη και δεν μπορούμε να της προσδίδουμε κατηγορήματα.
Σαφώς. Δε νομίζω να λέει πια κανείς ότι ο θεός είανι ένας γέρος στον ουρανό
.
2)Βασικά αν το καλοσκεφτείτε και ο αθεισμός λύνει υπαρξιακά προβλήματα και σταματάει τους φόβους του ανθρώπου.
Απλώς παραδέχεται ότι δεν υπάρχει θεός και μετα θάνατον ζωή,αυτό με τη σειρά του απαλάσσει τον άνθρωπο από τις αναζητήσεις του.
Γιατί απαλλάσσει τον άνθρωπο από τις αναζητήσεις του; Ίσα-ίσα που του βάζει περισσότερα για να αναζητήσει. Nομίζω ότι όλα αυτά τα λες κάπως αυθαίρετα.
Εάν κάποιος υποστηρίζει πως έχει κριτική,είναι ορθολογιστής και είναι αθεός τότε είναι λανθασμένος και αυτοεξαπατάται.
Ο απόλυτα κριτικός άνθρωπος δεν παίρνει το μέρος ούτε της μιας ούτε της άλλης πλευράς δηλαδή στο θέμα της ύπαρξης του θεού μένει αγνωστικιστής γιατί δεν έχει την απαραίτητη γνώση για το κόσμο ώστε να είναι σίγουρος.
Μμμ, εδώ θα σου απαντήσω με λόγια τρίτου, πράγμα που δε μου αρέσει να το κάνω, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε θα μπορούσα να το πω καλύτερα:
An atheist, like a Christian, holds that we can know whether or not there is a God. The Christian holds that we can know there is a God; the atheist, that we can know there is not. The Agnostic suspends judgment, saying that there are not sufficient grounds either for affirmation or for denial. At the same time, an Agnostic may hold that the existence of God, though not impossible, is very improbable; he may even hold it so improbable that it is not worth considering in practice. In that case, he is not far removed from atheism. His attitude may be that which a careful philosopher would have towards the gods of ancient Greece. If I were asked to prove that Zeus and Poseidon and Hera and the rest of the Olympians do not exist, I should be at a loss to find conclusive arguments. An Agnostic may think the Christian God as improbable as the Olympians; in that case, he is, for practical purposes, at one with the atheists.
-Bertrand Russell
Λογικό ναι,βολικό όχι από τη στιγμή που αν κάποιος δεν πιστεύει στο Θεό τον αντιμετωπίζουν λες κι έχει χολέρα.
Εκτός αυτού, το ότι κάποιος δεν πιστεύει στο Θεό, δε σημαίνει ότι δεν έχει αρχές και εσωτερική πειθαρχία.
Ακριβώς. Μην κολλάτε σε κάτι τέτοια και μην προσπαθείτε να τα κατανοήσετε όλα...
Γιατί; Μήπως επειδή κάποιους δεν τους βολεύει;
Υπάρχουν πράγματα που απλώς δε μπορούν να εξηγηθούν γιατί έίναι υπερφυσικά... Η εκκλησία και η ιστορία γενικότερα, ποτέ δε διακήρυττε το "Πίστευε και μη ερεύνα" γιατί πολύ απλά, δεν τη βολεύει... Η έρευνα αποκαλύπτει το μεγαλείο του Θεού, αλλά υπάρχουν και ζητήματα άφταστα, αδύνατον να τα κατανοήσει ο άνθρωπος. Πώς μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει την ακατάληπτη φύση του Θεού, τη στιγμή που ο ίδιος είναι πεπερασμένος?
Μμμ, ρωτώντας με αυτό είναι σαν να με ρωτάς πώς μπορώ να κατανοήσω την ακατάληπτη, ασύλληπτη, απρόσιτη, αμέθεκτη, και όλα τα επίθετα με το στερητικό άλφα που αναφέρονται στα βιβλία των θρησκευτικών που με τόση προσοχή μας ταΐζουν, φύση του επταφάκελου καρότου του συνδυασμένου με ένα δεκάποδο χταπόδι με ροζ φτερά και πόδια καμηλοπάρδαλης...
Ξεκολλάτε... Δεν χρειάζονται αποδείξεις εδώ και τώρα για να πιστέψετε... Έχω την εντύπωση ότι όλοι εσείς που αρνείστε να κατανοήσετε κάποια πράγματα, απλώς φοβάστε...
Προηγουμένως λες να μην προσπαθούμε να κατανοήσουμε τα πάντα, και τώρα εκτοξεύεις την κατηγορία ότι αρνούνται κάποιοι να κατανοήσουν κάποια πράγματα;
Γενικά η άρνηση του Θεού δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ΒΟΛΙΚΗ. Πρέπει να αντιμετωπίζεις τα πορβλήματα μόνος σου, να τα βλέπεις ρεαλιστικά, δεν έχεις να "ελπίζεις" σε βοήθεια από θεούς. Επίσης καταλαβαίνεις ότι δεν έχει κάποιον "από ψηλά" να σε βοηθάει/προστατεύει/επιβλέπει. Επίσης δεν είναι για κανέναν εύκολο να "καταλάβει" ότι αφού πεθάνει απλά γίνεται λίπασμα.
Πάντα ο άνθρωπος είχε ανάγκη για κάποιον θεό. Γι αυτό και τον δημιούργησε.
Ο ανθρωπος δημιουργησε τον Θεο για να εχει ελπιδα, οτι ακομα και την στιγμη που ολοι οι ανθρωποι τον εχουνε παρατηση ο Θεος θα ειναι εκει διπλα του.
αλλα οπως λεει και το signature μου η ελπιδα ειναι η αρνηση της πραγματικοτητας.
αυτο που κανει τους ανθρωπους ειναι το μυαλο τους και οι εμπειριες του, κανενας ανθρωπος δεν ειναι μοναδικος.
Βασικά, η ελπίδα και ο φόβος είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Γνώμη μου είναι ότι φοβάστε λόγω του ότι δεν μπορείτε να εξηγήσετε κάποια πράγματα, ή ότι σας φοβίζει η ιδέα της ύπαρξης κάποιου ανώτερου πνευματικού όντος.
Κακό είναι να φοβάσαι; Το λες συνεχώς και μου θυμίζεις το επιχείρημα του "αν είσαι άντρας έλα εδώ
". Ναι, φοβάμαι ότι δεν μπορώ να εξηγήσω τα πάντα, έχω δεχθεί όμως τον φόβο μου αυτόν, και συμβιώνω μαζί του, δεν προτιμώ να δεχθώ κάτι αυθαίρετα.
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός,μνε το να τους μαζοποιούμε σε χριοστιανούς και άθεους τι κερδίζουμε;
Απλώς κάποιοι δίνουν στον κόσμο τροφή για να έχει να ασχολείται, και να μην βλέπει παραπέρα.
Κάποιοι αντιμετωπίζουν το Θεό σαν φίλο και προσεύχονται κλπ...
Έτσι που το θέτετε όμως είναι σαν να λέτε ότι όλα: ευαγγέλια, μαρτυρίες, θαύματα, βασανιστήρια, ήταν απλώς δημιουργήματα της φαντασίας των ανθρώπων... Ότι έγιναν για το τίποτα και ήταν όλα ψέματα
Μμμ, τότε με την ίδια λογική, όλα τα ιερά βιβλία και τα θαύματα σε άλλες θρησκείες ήταν απλώς δημιούργημα της φαντασίας των ανθρώπων;
Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι ήταν αξιοπρόσεκτα -πλην φυσικότατα- γεγονότα που κάποιοι μεγαλοποίησαν, για να αποκτήσουν περισσότερη επιρροή, για κίνητρα κοινωνικά, επειδή είχαν φανατιστεί ή απλώς επειδή ήθελαν να κάνουν καλό στον κόσμο και δεν ήξεραν πώς αλλιώς να το κάνουν.
για μένα είναι βολική,(η άρνηση του θεού) γιατί απαλάσεις τον εαυτό σου απο το βάρος της συνήδησης στην ιδέα οτι δέν ακολουθείς τον θεό.
το να ακολουθείς τον θεό δέν είναι βολικό γιατί για να κάνεις το σωστό θα πρέπει να καταβάλεις προσπάθεια.
Και προσθέτεις τα εξής βάρη:
1) Να αποφασίσεις για το σωστό (δεν έχεις το Θεό να αποφασίσει για σένα).
2) Να ακολουθήσεις το σωστό
3) Να εξηγήσεις από πού ήρθες.
4) Να εξηγήσεις πώς ήρθαν αυτά που βλέπεις.
5) Να εξηγήσεις πού θα πας όταν φύγεις.
6) Να θες να υπάρχει δικαιοσύνη στον κόσμο.
7) Να σε θεωρούν οι άλλοι ανήθικο, επειδή δεν πιστεύεις στο Θεό, ή να πρέπει να παρακολουθήσεις τελετές και παραδόσεις που δε σε εκφράζουν.
δέν είμαι άγιος,
το να συγκρατεί κάποιος την οργή του ή την ζήλια, ή την υπεροψία, είναι κάτι που δέν είναι τόσο εύκολο, αλλα γίνεται πιό ευκολα άν υπάρχει ο εσωτερικός έλενχος που περιλαμβάνει η πίστη στον θεό.
αυτό θέλω να πώ.
Ο Θεός είναι παράγοντας εξωτερικός, όχι εσωτερικός.
Αλλά η ύπαρξη Θεού, μου φαίνεται λογικότατη. Το γεγονός ότι κάποιος εμπνεύστηκε από κάτι, κάποιον (που εγω πιστεύω ότι είναι ο Θεός) σε τέτοιο σημείο, ώστε να γράψει γι'αυτόν, μου φαίνεται επίσης λογικότατη.
Τότε θα σου φαίνεται επίσης λογικότατη και η ύπαρξη της Σκύλλας, της Χάρυβδης, του Απόλλωνα, του Θωρ, της Ίσιδας, του Διονύσου, για τους περισσότερους από τους οποίους, στο κάτω-κάτω, έχουν γραφεί πιο πολλά.
Επιπλέον υπάρχουν και φιλοσοφικές απόψεις που υποστηρίζουν αυτό που λέμε "πίστη". Λένε ότι μέσα από την πίστη, αποκτούμε γνώση. Το να γνωρίζεις κάτι είναι η ύπαρξη πίστης ότι ΜΠΟΡΕΙΣ να γνωρίζεις κάτι.
Μμμ, σαφώς, αλλά μήπως η γνώση που αποκτάται μέσω της πίστης είναι παλάτι χτισμένο στην άμμο;
Γιατί μετά Χριστόν ο χριστός είπε ότι θα εμφανιστεί μία μόνο φορά. Η δεύτερη έλευσή του θα σημάνει την εξύψωση του υλικού σύμπαντος.
Και αυτό τι σχέση έχει με αυτό που ρώτησα;
Mπορεί να μην εξαφανίζεται αλλά μπορεί κάλλιστα να καταλαγιαστεί και σε αυτό χρησιμεύει η κάθε λογής πίστη από τον χριστιανισμό μέχρι τον αθεισμό.
Εννούσα πως γενικά με τον να μην πιστεύεις σταματάει η αναζήτηση στα μεταφυσικά θέματα όχι γενικά οι αναζητήσεις του ανθρώπου.
Ακόμα και αν υπάρχει θεός και κατεβεί και μιλήσει σε έναν φανατικό άθεο αυτός θα το εκλάβει ως ένα ακόμη φυσικό φαινόμενο.
Τέλος αυτή η αυτοεξαπάτηση πιστεύω πως υφίσταται.Δεν μπορεί να ονομάζεται ένας ορθολογιστής και να πιστεύει στον αθεισμό,δεν έχει την απαραίτητη γνώση,
Α. Και είναι απαραίτητα κακό αυτό;
Μακάρι να κατέβαινε ο θεός αυτοπροσώπως
. Θα είχα πολλές ερωτήσεις να του κάνω.
