Και πώς είστε τόσο σίγουροι ότι η ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε κάτι είναι έμφυτη; :what:
Δηλαδή πιστεύετε πραγματικά ότι αν ένα παιδί μεγάλωνε αποξενωμένο από ΚΑΘΕ θρησκεία - έστω και αφιερωμένο στη γνώση της επιστήμης - θα του δημιουργόταν η ανάγκη να πιστέψει κάπου για να τροφοδοτεί ελπίδα (
δηλαδή σε κάποιο Θεό) ;
Φυσικά, από τη στιγμή που ένα παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον πιστών (και οι οποίοι τις περισσότερες φορές λογοκρίνουν τα μηνύματα που μπορεί να δεχτεί το παιδί τα οποία αφορούν την
άλλη άποψη, την ύπαρξη δηλαδή άλλων θρησκειών, την ύπαρξη ατόμων που δεν πιστεύουν κ.τ.λ.), ναι, θα του δημιουργηθεί αναγκαστηκά η ανάγκη να πιστέψει, γιατί αυτή την κοσμοθεωρία του πλασάρει το περιβάλλον του.
Η δική μου άποψη πάνω στην υπόθεση ότι ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς την επίδραση των θρησκειών, είναι ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν θα του δημιουργόταν η εν λόγω ανάγκη. Υποθέτω ότι θα προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο μέσω της επιστήμης, θα δεχτεί ότι η δημιουργία του κόσμου είναι κάτι το οποίο δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί και φυσικά θα μάθει να παλεύει για να εξασφαλίζει τις ελπίδες του.
Ίσως πολλά άτομα (ας τα πούμε
πολύ ευαίσθητα; ) να έχουν την ανάγκη
εκ γεννετής να πιστέψουν σε κάτι για να τροφοδοτούν ελπίδες, όμως αυτό δεν καθιστά την ανάγκη για πίστη, έμφυτη γενικά των ανθρώπων.
Η πίστη των ανθρώπων σε Θεούς άλλωστε τροφοδοτεί μεγάλο μέρος της δύναμής της (για να μην πω και όλο) από τη συλλογικότητα, δηλαδή από το γεγονός ότι σε "αυτό" πιστεύουν "όλοι".
Τελικά, μήπως η πίστη σε Θεούς εν μέρει περιορίζει την εσωτερική ανεξαρτησία του ατόμου;
Σε κάθε περίπτωση αναφέρομαι σε πίστη σε Θεούς με σκοπό την τροφοδότηση ελπίδας και αισιοδοξίας. Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει μια δική του κοσμοθεωρία ανάλογα με τις πνευματικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει στη ζωή του και η οποία να μην αφορά έναν Θεό - βοηθό.
-petros