Το δεύτερο κομμάτι της δεύτερη παραγράφου δεν αντιλαμβάνομαι αν είναι μνεία σε κάτι που είπα. Συμφωνούμε πάντως ότι η επιβολή του 10 εκ της αρμοδίου υπουργού δεν είναι λύση σε κάποιο πρόβλημα, εκτός από το ιδεολογικό πρόβλημα, "να περνάνε παιδιά με 4 στο Πανεπιστήμιο". Αν περάσουμε όντως στο σύστημα του αυτόβουλου ορισμού της βάσης από τα Πανεπιστήμια, θυμι΄ζει το σύστημα της Ιαπωνίας, στο οποίο συμβαίνει τα Πανεπιστήμια έχουν την αρμοδιότητα να θέτουν και ένα έξτρα διαγώνισμα εκτός της εθνικής εξέτασης για την είσοδο σε αυτά. Πρέπει να δούμε την αιτιολογική έκθεση, γιατί ο αποκεντρωτισμός είναι ενδιαφέρον και δόκιμος, όταν γίνεται για την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, όχι του ιδιωτικού.
Το κομμάτι πάλι με τις εργασίες πάλι δεν το αντιλαμβάνομαι. Το ότι μπορεί κάποιος να λαμβάνει εργασίες με μπόνους βαθμών στο Πανεπιστήμιο (τουλάχιστον στις θεωρητικές σχολές) ναι είναι αληθές, αλλά δεν ήταν το θέμα αυτό. Στη Γαλλία, το σύστημα υποχρεώνει το φοιτητή να αποδεικνύει την "αξία" του συνεχώς, με τις εργασίες και τις "ενδοεξαμήνου" εξετάσεις. Όχι με το να δίνει εξετάσεις με τα σος ή σημειώσεις. Στην Ελλάδα όταν μπεις με Πανελλήνιες έχεις ήδη τελειώσει τη Σχολή. Προσωπικά, έχω έρθει σε επαφή και με φοιτητές Πολυτεχνείου, Νομικής, Ιατρικής (αναφέρω αυτές γιατί στο μυαλό του Έλληνα θεωρούνται "δύσκολες" σχολές). Οι μόνοι που κάνουν συστηματικό διάβασμα και θα μπορούσε να πει ότι η σχολή τους, στα πρότυπα τα δικά μου είναι "σχολή" είναι της Ιατρικής. Πώς έχει βγει η γνώμη ότι της Νομικής και των σχολών των Πολυτεχνείων σκοτώνονται στο διάβασμα όλο το εξάμηνο αδυνατώ να καταλάβω.
