Εφηβεία. Δυυυυυσκολα πραγματα.
Ας αρχισω απο ο,τι μου ρθει.
- 9:00 το πρωί: Eίμαι μες την τρελή χαρά, γεμάτη όρεξη, αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό για να περάσω τη μέρα όσο καλύτερα μπορώ.
9:02 το πρωί: Διάθεση αίσχος, νιώθω ένα τίποτα, ένα μηδενικό, βαριέμαι να κάνω το οτιδήποτε και να πάω οπουδήποτε και φυσικά μου φταίνε για όλα οι γονείς μου και η αδερφή μου.
- Αμφισβητώ τα πάντα, από το πιο απλό πράγμα μέχρι και τον κόσμο ολόκληρο.
- Στο λεξιλόγιό μου έχουν προστεθεί λέξεις που δεν τολμούσα να σκεφτώ μικρή. Όχι νταλικιέρης βέβαια είπαμε.
- Με απασχολούν έντονα υπαρξιακά ερωτήματα, το οικολογικό, οι κοινωνικές ανισότητες, γενικά είμαι ευαισθητούλι.
- Ε.. Νταξ.. Έχει αρχίσει και το ενδιαφέρον για το άλλο φύλο από μεριά μου
(χωρίς να έχω κολλήσει με κανέναν προς το παρόν) και από της φίλης μου (π.χ. φάρσες στον τύπο που αρέσει στη φίλη μου, στήσιμο έξω από το σπίτι του κτλ)
- Καμιά κοπάνα από το μάθημα δήθεν ότι είμαι άρρωστη (όλη μέρα όχι μονόωρη βέβαια).
- Ονειροπολήσεις στο μπάνιο, στο κρεβάτι, όταν διαβάζω ιστορία και συστήνω σε όλους την ώρα των θρησκευτικών στο σχολείο.
- Τις προάλλες δοκίμασα και λίγο ποτό, βότκα συγκεκριμένα, αλλά απορώ τί του βρίσκουν. Κρασάκι και μια χαρά μου είναι.
Δυστυχώς δεν έχω κάνει κάτι extreme μέχρι τώρα όπως τα ^^ παραπάνω παιδιά γιατί είμαι και λίγο φοβητσιάρα, το παραδέχομαι.
Εκτός αν το να βγεις μπροστά σε 1000 άτομα να τραγουδήσεις θεωρείται extreme (όσο το θυμάμαι ντρέπομαι)
