Να επισημάνουμε σε σχέση με την πράσινη ανάπτυξη που ορθώς επιδιώκουμε και μία λιγότερο «πράσινη» διάστασή της. Για την κατασκευή της πλειονότητας του εξοπλισμού που απαιτείται για την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές - φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες κ.λπ. - χρειάζονται τεράστιες ποσότητες σπάνιων μετάλλων - π.χ. χρώμιο, ίνδιο κ.λπ. οι οποίες, πλέον, δεν εξορύσσονται στα εδάφη του δυτικού ανεπτυγμένου κόσμου. Αντιθέτως, όλο αυτό το βάρος έχει μετακυλιστεί σε χώρες όπως η Κίνα - ο μεγαλύτερος παραγωγός σπάνιων μετάλλων εδώ και σχεδόν μία δεκαετία - και οι χώρες της κεντρικής Ασίας (Καζακστάν, Τουρκμενιστάν κ.λπ.). Το αποτέλεσμα αυτής της μαζικής και συσσωρευμένης σε έναν τόπο εξόρυξης είναι η καταστροφή οικοσυστημάτων καθώς και του υδροφόρου ορίζοντα των περιοχών. Επίσης, ενώ η ΕΕ και οι ΗΠΑ έχουν σαφή και αυστηρά πλαίσια διαχείρισης των λυμάτων που προκύπτουν από τις διαδικασίες εξόρυξης, σε αυτές τις χώρες α) είτε τέτοια πρωτόκολλα δεν υπάρχουν είτε, β) αν υπάρχουν, δεν τηρούνται στον βαθμό που απαιτείται.
Το αποτέλεσμα είναι, λοιπόν, είναι να έχουμε προβλήματα πανομοιότυπα με αυτά που έχουμε από την εξόρυξη «βρόμικων» πηγών ενέργειας απλά να αποσιωπούνται. Πέρα, λοιπόν από όσα ορθά λέγονται στο green deal, είναι εξίσου σημαντικό να εξασφαλίσουμε ότι αυτή η πράσινη πρωτοβουλία δε θα εκφυλιστεί σε... πράσιν' άλογα, αλλά θα συμπεριλάβει και τα παραπάνω ουσιώδη ζητήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Γιατί, το να ζούμε σε μία πράσινη φούσκα βρομίζοντας τον κόσμο γύρω μας (με μία βρόμα που θα φτάσει και σ' εμάς) δεν είναι λύση, απλά μεταφέρουμε την κλασσική δυτική πολιτική της μετατροπής ενός τόπου σε «χωματερή» των «δυσκολιών» μας.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
