Αμφιβάλλει κανείς ότι είναι πρόβλημα οι εκατοντάδες χιλιάδες (για να μην πω εκατομμύρια) άνεργοι πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΤΕΙ που επιδιώκουν να απολαύσουν τα επαγγελματικά δικαιώματα που τους δίνει το πτυχίο τους;
Αμφιβάλλει κανείς ότι για αυτό το πρόβλημα δεν φταίνε οι ίδιοι οι πτυχιούχοι, αλλά η πολιτική του Κράτους που ίδρυε σχολές αριστερά και δεξιά για ευνόητους λόγους;
Φαντάζομαι πως κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα πει "Ναι, αμφιβάλλω" σε αυτά τα 2 ερωτήματα.
Η όλη συζήτηση περί της επιβεβλημένης μείωσης του αριθμού των εισακτέων, άμεση ή έμμεση (π.χ. με την είσοδο των εταιρειών στα πανεπιστήμια), βρίσκει έναν σοβαρότατο αντίλογο: Ότι η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό (αν και εγώ προσωπικά διαφωνώ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση) και ότι όλοι θα έπρεπε να έχουν πρόσβαση σε αυτήν. Ας το δεχτώ, αν και όπως είπα, έχω αντίρρηση για πολλούς και διάφορους λόγους που όμως θα μας βγάλουν εκτός θέματος.
Τι θα λέγατε λοιπόν, αν θεσπίζονταν κάποια κριτήρια, με βάση τα οποία, ναι μεν θα έμπαινες στην σχολή που ήθελες (αφού τόσο πολύ πια θέλεις να μορφωθείς και να βελτιωθείς ως άνθρωπος) και θα είχες πλήρη φοιτητικά και ακαδημαϊκά δικαιώματα, αλλά από την άλλη θα ήξερες ότι το πτυχίο σου δεν θα σου δώσει ποτέ ΚΑΝΕΝΑ επαγγελματικό δικαίωμα; Μερικά τέτοια κριτήρια θα μπορούσε να είναι πχ ότι το 20% των εισακτέων σε κάθε τμήμα θα έχει επαγγελματικά δικαιώματα και το 80% όχι, ή όποιος έγραψε κάτω από 10, ή οτιδήποτε άλλο.
Δεν έχει νόημα το κριτήριο, νόημα έχει το κεντρικό ερώτημα: Σπουδάζουμε για την μόρφωση ή για την επαγγελματική κατάρτιση και τα επαγγελματικά δικαιώματα;
Γιατί αν σπουδάζουμε για το πρώτο, με γεια μας και χαρά μας και μαγκιά μας. Αν όμως σπουδάζουμε για το 2ο, ε σ'χωράτε με, αλλά ΔΕΝ ΧΩΡΑΜΕ.
Θα σπούδαζε κανείς Ιατρική αν ήξερε ότι δεν θα του επιτρεπόταν ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
