Καλησπέρα σε όλους.
Απόφοιτος Ψυχολογίας Παντείου εδώ. Μια συμβουλή: παραβλέπετε την ευρεία γκάμα επιλογών που σας δίνει η Ψ. Είναι ίσως η μοναδική σχολή θεωρητικής προέλευσης που σας προσφέρει τη δυνατότητα να μεταπηδήσετε σε πιο θετικίζουσες μεταπτυχιακές σπουδές, αν το αποφασίσετε. Συγκεκριμένα, Ψυχολόγος δεν είναι μόνο ο Ψυχοθεραπευτής ή ο Κλινικός Ψυχολόγος. Πρόκειται για μια εσφαλμένη και στερεοτυπική αντίληψη του Ψ. Η Ψυχολογία εκτείνεται σε απεριόριστα πεδία: Βιομηχανική, Αναπτυξιακή, Γνωστική, Σχολική, Κοινωνική, Εκπαιδευτική, Νευροψυχολογία είναι μόνο μερικές από τις κατευθύνσεις, για να μην αναφέρω ειδικότητες που δεν υπάρχουν στα ελληνικά πανεπιστήμια ακόμη αλλά κάνουν θραύση στο εξωτερικό π.χ. Ψυχοβιολογία και φυσικά απαιτούν διεπιστημονικές γνώσεις (πτυχία Ψυχολογίας και Βιολογίας). Επομένως, σαν προοπτική σπουδών ενδεχομένως να είναι και η πιο εξελισσόμενη σχολή συγκριτικά με τις προσφερόμενες του πρώτου πεδίου, δεδομένου ότι σου αφήνει περιθώριο να επιλέξεις από εντελώς θεωρητικές κατευθύνσεις π.χ. Εκπαιδευτική Ψ μέχρι απόλυτα εφαρμοσμένες π.χ. Κλινική Νευροψυχολογία ή και Νευροεπιστήμες ακόμη (οι οποίες για να σε δεχτούν σε μεταπτυχιακό απαιτούν πτυχίο Ιατρικής, Βιολογίας, Ψυχολογίας κ.λπ).
Επειδή γνωρίζω απόφοιτους κι άλλων τμημάτων-ηλικίας 30-35 πολλοί από αυτούς-, θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή σε ένα πράγμα: μην πέσετε στην παγίδα του να κάνετε κάτι μόνο και μόνο για την αποκατάσταση ή για το "κύρος", γιατί θα δυστυχήσετε και έπειτα θα ψάχνεστε σε μεγαλύτερες ηλικίες (που δεν είναι καθόλου κακό). Το σημαντικότερο: τίποτα πια δεν προσφέρει σιγουριά από μόνο του, καμία Ιατρική, καμία Νομική, κανένα ΗΜΜΥ. Τα πράγματα τρέχουν σε ιλιγγιώδεις ρυθμούς, υπάρχει υπερπληθώρα αποφοίτων σε όλους σχεδόν τους τομείς και η κοινωνία απαιτεί διαρκή εξειδίκευση....
Για μένα προτιμότερο είναι πριν επιλέξετε σχολή, να διαβάσετε όπως και δήποτε τα μαθήματα των σπουδών για να δείτε αν αυτό που θέλετε να σπουδάσετε αντιπροσωπεύει-να το πω ετσι απλά-αυτό που έχετε στο μυαλό σας για μια επιστήμη. Εγώ υπήρξα βραβευμένη μαθήτρια και μόνο ένα όνειρο είχα: να σπουδάσω Ψυχολογία και τίποτα άλλο....Οι σπουδές όμως δεν ήταν ακριβώς αυτό που είχα κατά νου ή καλύτερα, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αγάπη για την Ψ και την υπαρξιακή αναζήτηση και την εφαρμογή επαγγέλματος. Για αυτό και τώρα ψάχνομαι σε πιο εφαρμοσμένα κομμάτια της Ψ (αυτό, επαναλαμβάνω, είναι το δικό μου παράδειγμα, δεν ισχύει για όλους).
Έπειτα, συμβουλευτείτε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και πιο έμπειρα για τις προοπτικές των τμημάτων, πάρτε πολλές και διαφορετικές γνώμες και φιλτράρετέ τις. Στις ηλικίες των 17 και 18 είναι πολύ σύνηθες κάποιος να διαλέγει σχολή είτε λόγω της υψηλής βάσης της, που αυτόματα θα τον κατατάξει στους "έξυπνους" και "πετυχημένους", είτε λόγω κάποιων ουτοπικών αναπαραστάσεων μεγαλείου που έχει στο μυαλό του για κάποια επαγγέλματα. Πραγματική επιτυχία όμως είναι να απολαμβάνεις την ζωή χωρίς φθορές και εσωτερική μιζέρια....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
