Καλά, τι πράμα είναι αυτό κάθε φορά λίγο πριν δώσουμε εξετάσεις ή λίγο πριν την παράδοση της διπλωματικής (δεν μιλάω για άτομα από το φόρουμ, αλλά από τον δικό μου κύκλο συναναστροφών): "Μέχρι πού εχεις φτάσει;", "Πόσες ώρες διαβάζεις;" "Τι νομίζεις οτι θα πέσει;" "Αχ, τι θα κάνουμε;" "Πες μου τι έγραψες εδώ, τι έγραψες εκεί, να σου διαβάσω μια παραγραφό μου να μου πεις αν είναι σωστή;""Αχ, θα τα ξεχάσω όλα στη συνέντευξη" Υπάρχουν άτομα που δεν μπορούν να διαχειριστούν το άγχος τους και ούτε λίγο ούτε πολύ, θέλουμε δεν θέλουμε, γινόμαστε ψυχολόγοι τους και βγάζουν την έντασή τους σ' εμάς. Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να ακούω τους προβληματισμούς των φιλικών μου προσώπων και να βοηθάω, όπου μπορώ, αρκεί να μην γίνεται κατάχρηση της υπομονής μου και των αντοχών μου. Είμαι κι εγώ άνθρωος και έχω κι εγώ τις αγωνίες μου. Παμε, λόγου χάρη, να πιούμε έναν καφέ με φίλες μου και δεν αλλάζουν θέμα, εκεί κόλλημα μυαλού, μόνο η διπλωματική και τίποτε άλλο.

Έτσι, δεν ξεκουράζομαι κι εγώ. Γυρίζω στο σπίτι μου και είμαι περισσότερο αγχωμένη. Το ξέρω ότι ακούγεται σκληρό, αλλά μέχρι να παραδώσουμε τη διπλωματική με κάποιες φίλες έχω περιορίσει τις επαφές μου και βρίσκω όλο και μια καινούρια δικαιολογία, για να μην πάω για καφέ.
Αυτό μου συμβαίνει απ' όταν πήγαινα στο σχολείο. Όταν μάλιστα έδινα πανελλαδικές (Νηπιαγωγική Αθηνών πέρασα), τον τελευταίο μήνα, η μητέρα μου δεν μου έδινε τις φίλες μου να μιλήσω στο τηλέφωνο, για να μην με αγχώσουν και επηρεαστεί η επίδοσή μου στις εξετάσεις. Τότε θεωρούσα φασιστική τη συμπεριφορά της.

Εκ των υστέρων όμως καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχε η γυναίκα. Πολλές φορές επέστρεφα από το φροντιστήριο κι έκλαιγα ασταμάτητα, γιατί επηρεαζόμουν αρνητικά από διάφορα που λέγονταν κι από την υπερκινδυνολογία του κάθε ψυχάκια. Δεν έχω φύγει καθόλου από τα θρανία και πάντα μου συμβαίνει αυτό. Εγώ φταίω βέβαια που αφήνω τα άγχη των άλλων να με διαπεράσουν. Σας συμβαίνει κι εσάς αυτό (δηλαδή να σας αγχώνουν υπερβολικά οι φίλοι/ες σας βγάζοντας τα άγχη τους σ' εσάς λίγο πριν τις εξετάσεις ή τη διπλωματική) ή μόνο εγώ το βιώνω; Δέχομαι ότι μπορεί να είμαι λίγο υπερβολική, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται αφόρητη αυτή η κατάσταση.