Το θέμα αναφέρεται, προφανώς, σε δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές του δημοτικού είναι παιδάκια που ως επί το πλείστον δεν έχουν καν συναίσθηση του κόσμου τους. Δεν τίθενται σε σύγκριση με άτομα 14, 15, 16, 17 ή 18 ετών που είναι σχεδόν ολοκληρωμένες προσωπικότητες κι αν θέλουν να λέγονται ώριμοι, έχουν άποψη, δικαιώματα κι ευθύνες. Όταν κάποιος θέλει να είναι επαναστάτης και ν'αντιδρά (φυσικα καλά θα κάνει, μαζί του εγώ), για να μην είναι χωρίς-αιτία, είναι υποχρεωμένος να αποδέχεται δικαιώματα κι ευθύνες. Και δόξα τω Θεώ, άμοιρος ευθυνών δεν είναι κανένας σ'αυτόν τον κοσμο. Σε μια κοινωνία δεν μπορείς μόνο να ζητάς. Πρέπει επίσης να συμβιβάζεσαι. Δεν συμβιβάστηκαν μόνο οι επαναστατημένοι, αλλά κάποια στιγμή κι αυτοί αναγκάστηκαν να το κάνουν. Η κοινωνία δεν συγχωρεί. Πείτε με πεζό, αλλά εν έτει 2008 δεν μπορώ να πιστέψω σε κενές επαναστάσεις.
Φυσικα κι ένα πρόβλημα κάθε γενιά, για τις μελλοντικές, έχει χρέος να το λύσει. Το ζήτημα που μας απασχολεί, πάντως, είναι πως τελικά θα το λύσει. Με κατάληψη; Με διαμαρτυρία; Με πορεία; Με προσβολή του νόμου-πλαισίου στα δικαστήρια; Με συγκεντρώσεις θολού περιεχομένου, αγνώστων συμμετεχόντων, πίσω από τις οποίες ουδείς γνωρίζει ποιος τελικά κρύβεται και γιατί; Πως τελικά;