Η Φιλοσοφία ως σχολή είναι σε παγκόσμιο επίπεδο χαμηλών ανταγωνιστικών επαγγελματικών προδιαγραφών σχολή. Δεν έχει καλή επαγγελματική αποκατάσταση δηλαδή. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην Φιλοσοφία, λόγω της φίλης παραπάνω, που ενδιαφέρεται γι' αυτή τη σχολή. Στην Ελλάδα φιλόλογος θα βγεις, τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα θα έχεις.
Όταν πάμε για σπουδές, επενδύουμε α)χρήματα, β) κόπο, γ) χρόνο [αυτά σκέφτηκα]. Οι σπουδές θα τελειώσουν σε 4, 5, 6 χρόνια. Το ζητούμενο είναι, ότι η ζωή δεν τελειώνει στις σπουδές μας, ούτε λίγο αργότερα. Αρκετοί από εμάς θα έχουμε 40, 50, 60 χρόνια ακόμα ζωής.
Είναι αρκετά εύκολο και διπλωματικό να πω κι εγώ κάθε φορά που με ρωτάει κάποιος, τι να σπουδάσω ή τι αξίζει να σπουδάσω, να πω σπούδασε αυτό, που σε ενδιαφέρει-αυτό που σού αρέσει. Εγώ είμαι ένας άγνωστος και άγνωστος θα παραμείνω για τους περισσότερους, αν όχι όλους εδώ μέσα. Ακόμα, και έξω από εδώ πάλι στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν επηρεάζει τη ζωή μου το αν θα πω σε κάποιον να πάει να σπουδάσει αυτό που τού αρέσει, γιατί δεν θα μείνω εγώ π.χ. άνεργος ή θα χρωστάω τους λογαριασμούς στη ΔΕΗ. Ωστόσο, σκέφτομαι συχνά ότι αν πάει κάποιος να σπουδάσει κάτι που δεν τον γεμίζει καθόλου ή στον βαθμό που τον ενθουσιάζει μία άλλη σχολή, μόνο και μόνο λόγω αποκατάστασης, θα τελειώσει και θα εργάζεται σε ένα περιβάλλον ανιαρό, που θα του δημιουργεί άγχος, δυσφορία, ψυχολογική πτώση. Από την άλλη, όμως, θα πει κανείς πως αυτά τα συναισθήματα/αισθήματα, τα δημιουργεί και η σχολή που οδηγεί σε ανεργία, μιας και δεν θα έχω χρήματα να ικανοποιήσω τις βασικές μου ανάγκες και όχι μόνο.
Κάτι άλλο είναι η λύση του εξωτερικού, που παραθέτουμε οι περισσότεροι. Καλώς ή κακώς το ότι κάτι μπορώ να επιτύχω εγώ ή να δοκιμάσω, δεν σημαίνει ότι ο καθένας μας μπορεί να το δοκιμάσει. Για όλους ανθρώπους, ναι μεν το εξωτερικό θα μπορούσε να τους παρέχει πολύ καλύτερη αποκατάσταση, λογικό και αναμενόμενο από τη στιγμή που υπάρχουν πολλά εκατομμύρια θέσεις εργασίας στον κόσμο, σε σύγκριση με τις θέσεις εργασίας μίας μόνο χώρας, βλ. Ελλάδα. Ωστόσο, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι, οι περισσότεροι ενδεχομένως, ανοιχτοί στην εμπειρία και στις προκλήσεις μιας άλλης χώρας, άρα δεν μπορούν να πάνε. Είναι ξεγραμμένη υπόθεση, δηλαδή, το εξωτερικό.
Πού θέλω, όμως, να καταλήξω με όλα αυτά. Αφορμή ήταν η Φιλοσοφία ως σπουδή και το άδειο ψυγείο στο τέλος της ημέρας, που έγραψαν τα παιδιά παραπάνω. Δεν μπορούμε να ακολουθούμε ό,τι μάς αρέσει μόνο και μόνο και επειδή μάς αρέσει, σαν να μην υπάρχει μετά σπουδών ζωή, μιας και οι σπουδές είναι μικρό χρονικό διάστημα συγκριτικά με τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής, που έπονται. Επίσης, τόσο αρνητικά συναισθήματα μπορεί να δημιουργήσει η επιλογή σχολής, που δεν μάς ενδιαφέρει όσο και η επιλογή σχολής που μάς ενδιαφέρει, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Βλέπουμε και εδώ πολλά άτομα και στην πραγματική ζωή, έξω από το διαδικτυακό κόσμο, άτομα που σπούδασαν αυτό που τους γοήτευε, αλλά τελικά σπούδασαν ξανά κάτι άλλο με καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση, κάτι το οποίο όταν ήταν 17, 18 έλεγαν δεν μού αρέσει καθόλου, ωστόσο, επειδή η ζωή δεν είναι ρόδινη και παραμυθένια, έπρεπε να βιοποριστούν. Πολλοί βρήκαν και αυτό που τους άρεσε στην επόμενη επιλογή τους, καθώς ναι μεν φλερτάρουμε νοητικά με μία ιδέα σπουδών/επαγγέλματος, αλλά στην πράξη δεν μάς γεμίζει.
Επομένως, η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και καλό είναι να βάζουμε στο παιχνίδι την οικονομική παράμετρο στις 2 πρώτες θέσεις ως προς την επιλογή σπουδών και επάγγελματος.
Αν δεν απασχολεί κάποιον το οικονομικό κομμάτι, επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν περιμένουν να ζήσουν από τις σπουδές τους είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα, ε τότε ναι σπουδάζεις αυτό που σού αρέσει.
