Να μην πολυλογω, ως υποψήφιος των φετινών (αισχρων) πανελλαδικών, ενώ οι προσδοκίες μου και οι στόχοι μου και η προσπάθεια μου ήταν οι μέγιστοι, τελικά η απόδοσή μου αν όχι μηδαμινή, μου φαίνεται ότι ήταν τελικά ανεπαρκής.
Το όνειρο μου σαν παιδί πάντα ήταν να γίνω επιστήμονας (που να ήξερα ότι και ο ιχθυοκαλλιεργητης είναι επιστήμονας sic), έχοντας στο μυαλό μου τους Βιολόγους και τους Χημικούς στην έρευνα. Από όλους άκουγα αρνητικά σχόλια για αυτές τις εργασίες και προσπαθούσαν να με ωθήσουν μάταια προς τις ιατρικές σχολές, αλλά και λόγω της πανδημίας, απέδειξα σε εμένα, και σε όσους διαφωνούσαν με τις επιλογές μου, ότι όντως πρέπει και θέλω να γίνω Βιολόγος στον ερευνητικό κλάδο.
Βγηκαν τις προηγούμενες εβδομάδες τα αποτελέσματα των πανελλαδικών. Απο το άγχος που είχα δεν πήγα να δω εγώ πρώτα τα αποτελέσματα, αλλά πήγα την μάνα μου στον υπολογιστή. Την ρωτάω πρώτα τον καλύτερο βαθμό μου (δηλαδή την υψηλότερη βαθμολογία από διορθωτή). Ακούω 93. Νιώθω μια υπερηφάνεια γνωρίζοντας και έχοντας την αυτογνωσία ότι ο βαθμός αυτός ήταν της Φυσικής. Όμως μου λέει ότι δίπλα στον Μ.Ο. των διορθωτών είχα 18 στην Φυσική.
Αμέσως πάω να αντικρίσω τα αποτελέσματα και το πρώτο που βλέπω είναι το 15,1 στην Βιολογία. Εκεί ένιωσα την μεγαλύτερη μου απογοήτευση. Γιατί με το που βγήκα από το εξεταστικό κέντρο εκείνην την μέρα ένιωθα τόσο υπερήφανος για τον εαυτό μου (κι ας μου πήρε μιάμιση ώρα να καταλάβω και να λύσω εις τριπλούν το Δ Θέμα).
Υπολόγισα τα μόρια μου και βλέπω ότι τελικά έπιασα 15700 μόρια. Το μόνο που ερχόταν στο μυαλο μου ήταν η ερώτηση «Και τώρα τί κάνω?». Για μια τουλάχιστον εβδομάδα δεν μπορούσα ακόμα να συνειδητοποιήσω τι συνέβη, μέχρις ότου βγήκαν τα στατιστικά με τα μόρια των υπολοίπων υποψηφίων. Βλέπω ότι τελικά δεν τα πήγα τόσο άσχημα όσο νόμιζα...
Και ήρθε πριν λίγες μέρες η στιγμή που έπρεπε να συμπληρώσω επιπόλαια ένα μηχανογραφικό με την έλλειψη οποιασδήποτε αισιοδοξίας είχα από τον Ιανουάριο για φέτος. Έβαλα στην τύχη 3 Ιατρικές σχολές, οδοντιατρικές, φαρμακευτικές και μετά ήρθε η ώρα να προσθέσω στο μηχανογραφικό τα Βιολογικά, γνωρίζοντας όμως μέσα μου ότι είναι άπιαστο όνειρο να περάσω σε μια από αυτές τις σχολές.
Τελικά μου έδωσα κουράγιο και ενώ τόσο καιρό σκεφτόμουν ότι αν περάσω Χημικό θα πρέπει να ξαναδώσω (μιας και δεν ξέρω καν τι σημαίνει παράγωγος και το πιο κοντινό που είχα φέτος σε μαθηματικά ήταν ο εντοπισμός του pH), τελικά αποφάσισα να προσθέσω όλα τα Χημικά, πλην της Θεσσαλονίκης και της Καβάλας. Και μετά έπρεπε να μπω στο κόλπο να βάλω άλλες 3-4 σχολές για να είμαι σίγουρος ότι θα πάρω 100% πάσο ακόμα κι αν ανέβουν 3000 μόρια οι βάσεις εισαγωγής (με τίποτα).
Εσείς πιστεύετε ότι μπορώ να περάσω στο Χημικό στο Ηράκλειο, ως την έσχατη λύση; Αν όχι, μετά τί να κάνω; Οι περισσότερες σχολές στο πεδίο μου δεν με ελκύουν καθόλου και δεν ξέρω αν αντιπροσωπεύουν εμένα. Έχω ανοιχτό το ενδεχόμενο να ξαναδώσω, αλλά δεν ξέρω αν έχω πλέον τα ψυχικά και τα οικονομικά εφόδια για να μπω στο ίδιο λούκι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ειδικά από την στιγμή που οι μηνες του φθινοπώρου (οι πρώτοι μήνες της σχολικής χρονιάς) μου φαίνονταν ατελείωτοι.
