Θα αλλαξω λιγο το παραδειγμα σου.
Πες οτι εγω ειμαι τρελος με το χειρουργειο και τα λοιπα. Παω ιατρικη , τελειωνω , ξεκιναω ειδικοτητα χειρουργικη. Μπαινω πρωτη φορα στο χειρουργειο , στρεσαρομαι , λιποθυμω λόγω του προβληματος υγειας που εχω.....τελικα εγκαταλειπω την ειδικοτητα γιατι προφανως δεν μπορω να την αντεξω. Σε αυτες τις περιπτωσεις δεν τιθεται θεμα συνηθειας .
Αποτελεσμα ολου αυτου; Ταλαιπωρηθηκα τοσα χρονια για το τιποτα.
Που θελω να καταληξω.
Τα ατομα με προβληματα υγειας εκ των πραγματων δεν μπορουν να ανταποκριθουν σε καποιες σχολες. Δεν ειπαμε να μην δινουμε ευκαιριες στους υποψηφιους που ανηκουν στην κατηγορια αυτη, απλως σε καποιες σχολες δεν γινεται να μπαινουν, γιατι τιθεται το θεμα της επαγγελματικης αποκαταστασης [καθως θα βγει απο κει καποιος ο οποιος δεν θα μπορει να εξασκησει ουσιαστικα τη δουλεια, και θα μεινει ανεπαγγελτος ή θα υποαπασχολειται-πραγμα που αποβαινει σε βαρος και του ιδιου και των ανθρωπων που εξυπηρετει]. Δεν μπορεις να παραδεχεσαι επισημως πως εχεις την χ,ψ ασθενεια και παρ ολα αυτα να εχεις δικαιωμα να μπαινεις σε σχολες που στρεσαρουν , δε στεκει αυτο. Για να μην παρεξηγηθω, δεν εχω κατι με τα παιδια που μπαινουν στην κατηγορια του 3%, αλοιμονο κι εγω αν ημουν στη θεση τους το ιδιο θα εκανα , με το υπουργειο τα βαζω που τα χει κανει ετσι .
το περιστατικο που ανεφερα παραπανω συνεβη προσφατα σε ειδικευομενο σε νοσοκομειο που εργαζεται οικογενειακος μας φιλος. το ατομο αυτο και στη σχολη και στην ειδικοτητα ειχε μπει σαν αρρωστος[υπεραριθμος δλδ].
