Επειδή ήμουν κουρασμένος, θα ήθελα να αναλύσω την πρώτη παράγραφο.
Τα δημόσια Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια της Κεντρικής, Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης ειδικά όσα έχουν ιδρυθεί μετά τον 12ο αιώνα αποτελούν διαμάντια της Ευρωπαϊκής επιστήμης. Μπορεί να έχουν μακρά ιστορία ως εκπαιδευτικά ιδρύματα και πολλά εξ' αυτών να ιδρύθηκαν ως θεολογικές σχολές ή σχολές φιλοσοφίας καλύπτοντας ενότητες: μαθηματικά, φυσική φιλοσοφία, θεολογία και βοτανική ιατρική. Με το πέρασμα των αιώνων, τον Διαφωτισμό και την βιομηχανική επανάσταση την οποία η Ελλάδα δεν πέρασε αναμορφώθηκαν σε κανονικά Πανεπιστήμια όπου αρκετές βασιλικές οικογένειες και μέλη της αριστοκρατίας διέθεσαν μεγάλα ποσά στην έρευνα. Για παράδειγμα την έρευνα του αυστριακού Κοπέρνικου τη χρηματοδοτούσε ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Ροδόλφος Β', ο οποίος τον είχε χρήσει ως αυτοκρατορικό Μαθηματικό σε ανταγωνισμό προς τον φιλόσοφο-μαθηματικό Γαλιλαίο που πλήρωνε ο οίκος των Μεδίκων στην Ιταλία. Ο οίκος των Μεδίκων επίσης χρηματοδότησε με πολλές δωρέες την ίδρυση των ιστορικών Ιταλικών Πανεπιστημίων π.χ. της Φλωρεντίας. Τα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια απέκτησαν την σημερινή τους μορφή μετά τον 20ο αιώνα όταν έχουμε την έκρηξη στη Φυσική και τα Μαθηματικά όπου αλλάζει τελείως το τοπίο για μια σειρά επιστημών με πρώτη: τη Φιλοσοφία, την Φυσιογνωσία (πρόγονος της Βιολογίας) και της Χημείας με έμφαση στα Φάρμακα. Η Ιατρική ήταν ακόμη σε πολύ εμπειρική μορφή καθώς δεν υπήρχε η πρόοδος των άλλων επιστημών που καθόρισαν την μορφή της μέσω της τεχνολογίας των θεραπευτικών μεθόδων. Στην Αγγλία τα περισσότερα μικρά Πανεπιστήμια ήταν πρώην μοναστήρια της Αγγλικανικής Εκκλησίας και για διάφορους λόγους έγιναν Πανεπιστήμια ειδικά όταν άρχισε η βιομηχανία των σπουδών και ιδιαίτερα να εισρέει κόσμος από τις βρετανικές κτήσεις. Εννοείται ότι η Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ ήταν οι δυο πυλώνες της αγγλικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης από τον 13ο αιώνα! Βέβαια τότε δεν σπούδαζε ο κόσμος όπως σήμερα και την διδασκαλία την είχε υπό την εποπτεία του συνήθως το ιερατείο. Οι μορφή των καθηγητών πανεπιστημίου όπως είναι σήμερα άρχισε να εμφανίζεται μετά το 1830, όταν η κεντρική Ευρώπη μπαίνει στην εποχή μετά τους ναπολεόντειους πολέμους και σε μια σχετική ηρεμία.
Τα πράγματα για την Ελλάδα ήταν, όπως τα ξέρουμε. Αποκομμένη από τον χώρο των εξελίξεων. Kαμία επιστημονική αλληλεπίδραση γιατί υπήρχαν ζητήματα ακραίας φτώχειας και πολιτικής εκμετάλλευσης από τις φατρίες. Υπήρχαν προβλήματα και επειδή το Ελληνικό κράτος δεν φτιάχτηκε με ομόνοια αλλά με εμφυλίους, τα πράγματα πορεύτηκαν με διχασμό και προσαρμογή πάνω στο πρόβλημα. Η Ευρώπη μετά το 1930 και στα μέσα του 1980 κάνει δυο μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία όπου στην δεύτερη μεταρρύθμιση είχαν πάρει μέρος και πολλά μέλη του Πασοκ για να αφουγκραστούν τις αλλαγές! Βέβαια στην Ελλάδα μετέφεραν άφθονο λαϊκισμό, όχι τις αλλαγές που είδαν ή άκουσαν ενώ μετέτρεψαν τα όποια Πανεπιστήμια είχαμε, σε κέντρο κομματισμού, νεποτισμού και συνειδησιακής διαφθοράς. Εννοείται ότι η ΝΔ ήταν κομμάτι του Πασοκ όπως και η συντεταγμένη αριστερά ή αριστερίλα της "προόδου". Την ίδια περίοδο τα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια μετασχηματίστηκαν σε οργανισμούς έρευνας σε βαθμό που να καθορίζουν την οικονομία και τη βιομηχανία της χώρας που βρίσκονται αλλά και να εξάγουν (με συνδρομή, πολιτική, πωλήσεις, κτλ) τεχνολογική καινοτομία σε άλλες πιο μικρές και πιο φτωχές ή και διεφθαρμένες χώρες. Τα Πανεπιστήμια αυτά διατήρησαν τον δημόσιο χαρακτήρα τους που σημαίνει:
- φύλαξη και συντήρηση της δημόσιας περιουσίας τους με σύγχρονα μέσα: όλες οι είσοδοι δεν είναι απόλυτα προσβάσιμοι σε περαστικούς ή οχήματα ενώ δίνεται έμφαση στην ασφάλεια των φοιτητών να ορίζουν τον χώρο όπως εκείνοι θέλουν στα πλαίσια του πολιτισμού
- δικτυακό τύπο διοίκησης και αυτοδιοίκησης με πρυτάνεις, συμβούλια, υπεύθυνοι σπουδών, υπηρεσίες οικονομικού management, κτλ
- αυτονομία στην οικονομική διοίκηση που σημαίνει ότι διαθέτουν θυγατρικές εταιρίες ιδιωτικού συμφέροντος (το Πανεπιστήμιο ή το Τμήμα είναι μέτοχος με ποσοστό) και έτσι δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό για να μην δημιουργείται κομματική εκμετάλλευση ή ευνοιοκρατία
- ανεξαρτησία διοίκηση των κοσμητειών όπου η κάθε κοσμητεία σχολής αποτελεί ένα υποπανεπιστήμιο με δική του βιβλιοθήκη, εργαστήρια, αμφιθέατρα, ευθύνη για την ποιότητα διδασκαλίας-έρευνας-εξετάσεων, σύμπραξη συνεργασιών με εταιρίες για συμμετοχή στην έρευνα
- κάθε καθηγητής ΠΡΕΠΕΙ να έχει ερευνητική ομάδα από φοιτητές (μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς) με poster αποτελεσμάτων / επίσης υπάρχουν θέσεις υποστηρικτικού προσωπικού Τμήματος, που εργάζονται ως ερευνητές σαν συνεργάτες των καθηγητών χωρίς συμμετοχή στα μαθήματα του Τμήματος ή απλά μερικώς όταν απαιτείται
- οι δημόσιοι χώροι όπως γραφεία καθηγητών ή αίθουσες σεμιναρίων / ασκήσεων και εργαστηρίων συνήθως είναι με τζάμι αντί για τοίχο ώστε να υπάρχει διαφάνεια και όχι κλειστές πόρτες! που οδηγούν στα γνωστά αποτελέσματα
- πολλά Πανεπιστήμια ενώ είναι δημόσια έχουν νομική ελευθερία να ιδρύουν παραρτήματα σε άλλες χώρες με τις οποίες έχουν διακρατική συμφωνία και μέσω αυτής της επικοινωνίας, να επιλέγουν ταλέντα και να τους φέρνουν πίσω στη μητρόπολη για περαιτέρω ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
- απαγορεύεται δια νόμου η στρατευμένη κομματική προπαγάνδα τόσο από φοιτητές όσο και από καθηγητές ή άλλο μέλος της Πανεπιστημιακής κοινότητας εν ώρα ακαδημαϊκής δραστηριότητας, ενώ ενθαρρύνεται η δράση συλλογικοτήτων και ΜΚΟ που στόχο έχουν να βοηθάνε τους φοιτητές σε διάφορα γραφειοκρατικά θέματα που δεν είναι στις αρμοδιότητες της γραμματείας
- η ακύρωση μαθήματος είναι ποινικό αδίκημα, αν δεν γίνει με την κείμενη διαδικασία από τον διδάσκοντα ή τα μέλη του εργαστηρίου / μια αυθαίρετη πράξη γενικά προκαλεί πρόβλημα στο ηλεκτρονικό σύστημα οργάνωσης της ακαδημαϊκής ημέρας με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές συνέπειες
- η κατάληψη χώρου ή φθορά υποδομών είναι επίσης ποινικό αδίκημα επειδή τα περισσότερα μηχανήματα των εργαστηρίων αλλά και η επένδυση των αμφιθεάτρων με οπτικο-ακουστικά μέσα κοστίζουν πολλά χιλιάρικα ή εκατομμύρια ευρώ
- οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι είναι καλυμμένοι με ανακοινώσεις από συνέδρια, ερευνητικά θέματα, φοιτητικές δράσεις και όχι με πρόσωπα πολιτικών ή προώθηση πολιτικών μηνυμάτων
- το Πανεπιστήμιο ως δημόσιο σημαίνει ότι έχει αυτοδύναμη χρηματοδότηση και το υπόλοιπο αποτελεί μέρος από την κρατική επιχορήγηση, δηλαδή, το κράτος είναι μέτοχος. Έτσι δεν δημιουργούνται δεσμοί κομματικών εκβιασμών και άλλων συμπεριφορών που δεν έχουν καμία σχέση με την λέξη Πανεπιστήμιο...
...και όλα αυτά επειδή θυμάμαι ότι η ΝΔ αλλά και το Πασοκ είχε και έχει μια ιδιαίτερη αγάπη για την λέξη ιδιωτικό Πανεπιστήμιο. Το ερώτημα είναι γιατί δεν διορθώνουν το δημόσιο Πανεπιστήμιο ώστε να λειτουργεί ως ιδιωτικός οργανισμός όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου.
Στη δημοκρατία των δυτικών χωρών όποιος φοιτητής θέλει να σταματήσει ένα μάθημα επειδή θέλει να κάνει κομματική εκδήλωση ή για άλλο λόγο που δεν αφορά το μάθημα, διώκεται από το Πανεπιστήμιο με κλήση εισαγγελέα και αστυνομίας επειδή η δημοκρατία έχει νόμους και δεν είναι ζούγκλα αναρχίας. Το Πανεπιστήμιο δεν γίνεται "φασιστικό" ή όπως αλλιώς το λένε οι δικοί μας οι δημοκράτες του κώλου γιατί απλά επικαλείται την ψηφισμένη νομοθεσία. Δεν αυθαιρετεί. Αυθαιρεσία θα ήταν αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα για πολλές δεκαετίες, όπου η αλά κάρτ νομιμότητα προβάλλεται ως δημοκρατία στο δίκιο του κάθε τρελού. Αν θεωρούμε ότι το δικαίωμα της αυτόκλητης αντίδρασης είναι στοιχείο δημοκρατίας, τότε ποιος λόγος των ψηφισμένων νόμων; Άσχετα τι λένε οι νόμοι, όποιος έχει αντίθετη άποψη θα μπορούσε να προσφύγει σε συνταγματικό δικαστήριο για να εξετάσει την λογική τους. Η δημοκρατία νομίζω είναι ξεκάθαρη ως προς τα μέσα που δίνει στον πολίτη και φοιτητή για να διεκδικήσει τα συμφέροντά του.
