Νομίζω ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν μια ωραιοπάθεια και εγωισμό που δεν τους αφήνει να εμπιστεύονται άλλους ανθρώπους τόσο στο θέμα των σχέσεων, όσο και του εθελοντισμού όπου εξ' ορισμού υπάρχει μια μορφή σχέσης και αλληλεπίδρασης. Η αιτία νομίζω οφείλεται στην δημοσιοϋπαλληλίστικη εικόνα για τον άνθρωπο: για όλα φταίει το κράτος και ποτέ εμείς οι ίδιοι.
Μα όταν ο εθελοντισμός έχει μετατραπεί από μορφή αλτρουιστικής προσφοράς σε τρόπο μοριοδότησης και προσωπικής ανέλιξης, πώς να μην τραβήξει ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται
πραγματικά για αυτά που προάγει ο εθελοντισμός;
Όταν βοηθάς στην διοργάνωση ενός event, ή συμμετέχεις σε ένα πρόγραμμα, και στους όρους συμμετοχής αναφέρεται "θα δοθεί βεβαίωση συμμετοχής", τι περιμένουμε, να συμμετέχουν μόνο όσοι έχουν αγνά ανθρωπιστικά κίνητρα;
Ο εθελοντισμός είναι κάτι υπέροχο, αλλά σε τραβάει και μπορεί να σε ρουφήξει χωρίς να το καταλάβεις. Εννοείται θα βοηθήσεις και θα συμμετέχεις όπου μπορείς και κάποιες φορές θα κάψεις άλλα πράγματα για να κάνεις κάτι με στόχο την ηθική ικανοποίηση, αλλά αν δοθείς ολοκληρωτικά χωρίς ένα στοιχειώδες time management, μπορεί να βρεθείς να παραμελείς πρωταρχικούς σκοπούς και στόχους, και αυτό που ξεκίνησε σαν χόμπι να καταλήξει ημιμόνιμη απασχόληση με μόνο...ηθική ικανοποίηση
Γι' αυτό όσοι συμμετέχετε και ενθουσιάζεστε, κρατήστε στο πίσω μέρος του μυαλού σας ότι στο τέλος ο εθελοντισμός ούτε θα σας θρέψει, ούτε θα σας βρει επί πληρωμή απασχόληση, ούτε θα σας δώσει πτυχίο, ούτε θα σας ανεβάσει επαγγελματικά από την μία στιγμή στην άλλη (συνήθως). Θα σας κάνει να νιώθετε μέλη ομάδας και γαμάτα, αλλά κι αυτό κάποτε έχει ημερομηνία λήξης (συνήθως με την αλλαγή των προτεραιοτήτων). Κατά τ άλλα τα θετικά τα είπαμε και τα ξαναείπαμε, κανείς δεν αρνείται την αξία του
