Σοφακι, μου φαινεται πως τα βλεπεις ολα πιο αθωα απ' ο,τι ειναι. Το τελευταιο κινητρο καποιου για να κανει εθελοντισμο ειναι να προσφερει στο συνανθρωπο. Ειναι κι αυτος ενας παραγοντας αλλα οχι ο πρωταρχικος. Οι κυριοι λογοι για να ασχοληθει καποιος με καποια ΜΚΟ ειναι η συσχετιση του οργανισμού με τις σπουδες του, ο ελευθερος χρονος του, η κοινωνικοτητα του κλπ. Ολοι κατι θελουμε να παρουμε απο τη συμμετοχη μας σε ΜΚΟ, εστω κι αν αυτο ειναι η ηθικη ικανοποιηση που θα μας κανει να νιωσουμε γαματοι ανθρωποι. Επισης ναι, προφανως κι αυτοι που γινονται εθελοντες δεν αντιμετωπιζουν οικονομικα προβληματα (τουλαχιστον μεγαλα) γιατι εθελοντισμος σημαινει πως δεν πληρωνεσαι αλλα οχι πως δεν βαζεις κι εσυ ο ιδιος λεφτα απο την τσεπη σου ή οτι δεν αφιερωνεις χρονο σε κατι που δεν σου εξασφαλιζει χρηματικη απολαβη. Οσο ουτοπικα κι αν σε βολευει να το βλεπεις, το να γινεις εθελοντης ειναι πιο εγωιστικο απ' ο,τι φαινεται.
Καλησπέρα Meet μου

,
Να σου πω κάτι, θα μιλήσω για εμένα προσωπικά. Προσωπικά εγώ από μικρή φοβόμουνα γιατρούς, αρρώστιες, αίματα και όλα τα παραφερί όπως και τώρα ότι όλα αυτά στην πλειοψηφία τους, τα φοβάμαι. Δυστυχώς χρονιά πανελληνίων πήγα να χάσω τον πατέρα μου από καρκίνο,
(για μερικούς που κρίνετε και με προσβάλλετε και με θίγετε είτε δημόσια, είτε πμ, ότι πέρασα σε μία άκυρη σχολή το τονίζω, χωρίς να ξέρετε τα βιώματά μου, οκ είστε τώρα που με κάνετε να νιώθω άσχημα; ) την προηγούμενη χρονιά την μητέρα μου από έμφραγμα, το πρώτο μου φοιτητικό καλοκαίρι τρέχαμε πάλι στα νοσοκομεία με την μαμά μου μέχρι να καταλήξουμε ότι έχει απλά αναιμία που είναι αυτοάνοσο , τα συμπτώματα της οποίας είναι ίδια με αυτά της λευχαιμίας. Είχαμε θορυβηθεί πάρα πολύ όλοι και εγώ πολύ περισσότερο καθώς δεν είχα την ψυχραιμία ώστε να βοηθήσω και να αντιδράσω και ακόμα όλα αυτά με επηρεάζουν. Γενικά από την β λυκείου μέχρι και το πρώτο μου φοιτητικό καλοκαίρι, μιλάμε για 3 χρονιές συνεχόμενες πέρασα την χειρότερο φάση της ζωής μου, με αποτέλεσμα να είχα παραιτηθεί από διάβασμα από όλα και να φοβάμαι μέχρι και σήμερα μην πεθάνουν οι γονείς μου. Πφφ (

).
Εμένα αυτά προσωπικά με έχει κινητοποιήσει προσωπικά πολύ και με έχουν ταρακουνήσει ώστε να καταλάβω ότι πρέπει αντί να φοβάμαι και να χάνω την ψυχραιμία ότι πρέπει να διαχειρίζομαι τον εαυτό μου !
Πιστεύω για εμένα ότι εάν ενταχθώ σε μία ΜΚΟ πχ βλέπε ερυθρό σταυρό αρχικά πέρα από την εκπαίδευση αυτή καθαυατή θα με βοηθήσει να αντιμετωπίσω διάφορες φοβίες που έχω, να αντιμετωπίζω ψύχραιμα διάφορες καταστάσεις στην ζωή μου όταν έρθει η ώρα, για να μπορέσω με αυτόν τον τρόπο να βοηθήσω πρώτα εμένα σαν Σοφία, ώστε να είμαι σε θέση να μπορώ να βοηθήσω και τον άλλον γύρω μου. Έχω εκπαιδευτεί σε πρώτες βοήθειες, απλά ακόμα δεν έχω την ψυχραιμία σε όλες τις περιπτώσεις να τις δώσω επειδή δεν μου έχουν συμβεί περιστατικά πλην μερικών που δεν ήταν σημαντικά και εύχομαι να μην συμβεί σε κανέναν άνθρωπο περιστατικό. Θέλω να καταλήξω ότι τέτοιες ΜΚΟ οργανώσεις επειδή συμμετέχουν σε πολλές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο και όχι απαραίτητα εντός Ελλάδος έρχονται σε επαφή με πολύ κόσμο και περιστατικά οπότε κάποιος εκπαιδεύεται και με την πείρα επειδή το "καθήκον" το απαιτεί αναγκάζεται να προσαρμόζεται και μαθαίνει να διαχειρίζεται καταστάσεις που ένας απλός πολίτης, εγώ πχ. δεν το έχω σε αυτήν την φάση. Οτιδήποτε γίνει σε έναν άνθρωπο πάντα θα σκεφτώ το χειρότερο με αποτέλεσμα να φοβάμαι , να μην μπορώ εγώ να βοηθήσω τον εαυτό μου και στην τελική να μην βοηθήσω και τον άνθρωπο. Επομένως πέρα από ηθική ικανοποίηση όταν δουλεύεις σε ΜΚΟ μαθαίνεις και αυτοέλεγχο σε τέτοιες περιπτώσεις που δεν σου μαθαίνουν ένα και 2 σεμινάρια πρώτων βοηθειών και ο οποίος είναι απαραίτητος ακόμα και στο οικογενειακό σου περιβάλλον για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις πως το θέτω !
Φυσικά θεωρώ το να κερδίσω αυτόν τον αυτοέλεγχο, ώστε να μην χάνω την ψυχραιμία μου και να βοηθήσω εμένα, τον μπαμπά μου, την μαμά μου, τον άνθρωπο γύρω μου όντας εγώ καλά και έχοντας και τις γνώσεις που απαιτούνται , μαζί με την ηθική ικανοποίηση που απορρέουν από όλα αυτά ένα ακόμα μεγάλο προσόν που είναι σημαντικότερο από το υλικό κέρδος. Με την έννοια ότι καθημερινά θα χρειαστεί, θα συμβεί ου μη γέννοιτο ένα περιστατικό στο κοντινό σου περιβάλλον και είναι κρίμα να μην βοηθήσεις επειδή δεν ξέρεις ή έχασες την ψυχραιμία σου ή δεν ξέρω εγώ τι ! Όπως τόνισα και προηγουμένως αλλά και σε παρόμοια θέματα σχετικά με ΜΚΟ και παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, θεωρώ κρίμα, ένας άνθρωπος στον 21ο αιώνα να μην ξέρει να προσφέρει πρώτες βοήθειες ή να μην έχει ψαχτεί ώστε να εκπαιδευτεί για να προσφέρει !
Ανακεφαλαιώνοντας για εμένα η συμμετοχή μου σε ΜΚΟ έχει 2 οφέλη:
- Απόκτηση αυτοελέγχου σε καθημερινά έκτατα περιστατικά
- Ηθική Ικανοποίηση
που κακά τα ψέμματα και τα 2 είναι απαραίτητα στον καθένα ώστε να αντιμετωπίσει ένα άσχημο περιστατικό στη ζωή του, περισσότερο ίσως από το να έχει μία θέση και να εξασφαλίζει μόνο προς το ευ ζην χωρίς όμως να μπορεί να βοηθήσει για οποιοδήποτε άνθρωπο στην ζωή του! Και φυσικά για να βοηθήσεις εσύ πχ έναν άνθρωπο που αύριο μεθαύριο θα βρεθεί στην ανάγκη σου και εξαρτάται η υγεία ακόμα και η ζωή του από αυτόν, δεν σημαίνει ντε και καλά ότι πρέπει να έχεις σπουδάσει ιατρική ή κάποια άλλη παραϊατρική ειδικότητα αλλά ο καθένας πρέπει να είναι σε θέση να το κάνει. Και εάν κάποιος έχει δυνατότητα να το κάνει οργανωμένα στα πλαίσια κάποιας ΜΚΟ είναι τόσο όμορφο και ανθρώπινο.
Όσον αφορά τώρα το υλικό τομέα. Σίγουρα για να μπορέσεις να ζήσεις και να καλύψεις τις βιολογικές και όχι μόνο ανάγκες πρέπει να έχεις έμμισθη εργασία και δεν αντιλέγω. Και σίγουρα ένας που δεν είναι οκ με τα λεφτά του και έχει πρόβλημα βιοπορισμού σίγουρα θα προτιμήσει να δουλέψει και μετά θα θέσει 2 προτεραιότητα την συμμετοχή του σε ΜΚΟ οργανώσεις και είναι απόλυτο λογικά αυτό και σεβαστό. Δυστυχώς πράγματι κάποιος πρέπει να βάλει λεφτά από την τσέπη του για την κάλυψη αναγκών στα πλαίσια του οργανισμού στον οποίο δουλεύει εθελοντικά και σίγουρα δεν τα έχουν όλοι ούτε εγώ τα έχω!
Κι εγώ θέλω να πάω ερυθρό αλλά αυτήν την στιγμή δεν είμαι οικονομικά ανεξάρτητη για να πάω ούτε όταν πιάσω δουλειά στα αμέσως 2 χρόνια πιστεύω θα έχω τις δυνατότητες για να το κάνω, αλλά θα ήθελα να βρω τρόπο ώστε να τα εξασφαλίσω ώστε να μπορέσω να ενταχθώ.
Δεν ξέρω εάν γίνεται και εάν μπορείς βάση νόμου ή πολιτικής ΜΚΟ να εργάζεσαι παράλληλα σε κάποιον άλλο φορέα πλην μόνο της ΜΚΟ που προσφέρεις εθελοντικά δεν το έχω ψάξει, αν κάποιος ξέρει περί αυτού θα ήθελα να με ενημερώσει τι γίνεται !.
Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι εγωιστικό η συμμετοχή κάποιου σε ΜΚΟ ;
Υγ: Ζητώ συγγνώμη για το μπλέ bold απλά πραγματικά τα τελευταία περιστατικά με έχουν στεναχωρήσει πάρα πολύ και ήθελα κάπως να το εκφράσω και να τα βγάλω από μέσα μου, καθώς καταπιεζόμουν!! 