Την Ιστορία, μπορεί να την αποστηθίσεις, μπορεί όμως και να τη καταλάβεις/κατανοήσεις χωρίς απαραίτητα να παπαγαλίσεις. Μπορείς με αφορμή τα γεγονότα που σου δίνονται, να ψάξεις να μάθεις και να επεκτείνεις αυτό που σου προσφέρανε ως οδηγό.
Στα μαθήματα της Πολιτικής/Οικονομίας/Κοινωνιολογίας, αν δε κάνω λάθος μέχρι και τα σχολικά βιβλία παρέχουν όλες τις πληροφορίες σχετικά με τα πολιτικά συστήματα, τη λειτουργία της οικονομίας, το Δίκαιο, τη πολιτειακή οργάνωση, ποικίλους θεσμούς, δικαιώματα ...[...] μέχρι και όλο το Σύνταγμα σου δίδεται με αρκετές επεξηγήσεις. Στην αίθουσα, αν δε κοιμάσαι φυσικά, αν δε κοιτάς το προαύλιο, το ρολόι, το βρακί της μπροστινής, αν δε ξεφυλλίζεις περιοδικά μόδας κοκ, μπορεί και να διαπιστώσεις πως γίνεται ... συζήτηση/διάλογος (!) σε όλα τα παραπάνω. [Άλλο βέβαια που συμμετέχουν 5-10 άτομα όλα κι όλα...]
Στη Λογοτεχνία/Γλώσσα, δε σου δίνεται πάντα το πιο αξιόλογο κείμενο/ποίημα. Συμφωνώ. Σου δίνεται όμως ο τρόπος σκέψης πάνω σε αυτά, μελέτης/επεξήγησης ώστε να είσαι σε θέση να μπορείς να διαβάσεις και να κατανοήσεις/εμβαθύνεις στα περισσότερα συγγραφικά και μη κείμενα. Παίρνεις ένα σχετικό "μπούσουλα".
Στα θετικά μαθήματα, δε σου δίνεται συχνά η Σύνδεση μεταξύ θεωρίας/πράξης, αλλά παρ' όλα αυτά, σου δίνονται σχετικές γνώσεις -ίσως και περισσότερες εν συγκρίσει με προηγμένες χώρες σε αντίστοιχο επίπεδο- και από εκεί και έπειτα είναι στο χέρι σου να δουλέψεις το μυαλό σου, να πάρεις κατευθυντήρια γραμμή από τον καθηγητή, και να καταλάβεις/να εμβαθύνεις, και να μη μείνεις σε στείρες μεθοδολογίες - τυφλοσούρτη.
Τα Αρχαία, μόνον άχρηστα δεν είναι! Κάποιος που ξέρει ετυμολογία, σύνταξη, μετάφραση/κατανόηση αρχαίων κειμένων (Ξενοφώντας,Πλάτωνας, Θουκυδίδης ...), γραμματική, παραγωγή λόγου, δε μπορεί παρά να μη ξέρει να χειρίζεται τουλάχιστον Αρκετά Καλά την Νέα Ελληνική γλώσσα. Στο μάθημα των αρχαίων, μαθαίνεις ουσιαστικά τα νέα ελληνικά. Μαθαίνεις τη γλώσσα σου.
Για μένα προσωπικά, ειδικά τα Αρχαία Α' Λυκείου, θεωρώ πως ήταν ένα από τα πιο αξιόλογα μαθήματα που διδάχθηκα. Δεν έφταναν όμως μόνο οι ώρες διδασκαλίας για να κατανοήσεις το κείμενο και το μάθημα εν γένει. Είναι ηλίου φαεινότερο, πως το να αντιγράψεις παραδείγματος χάριν απλά τη μετάφραση από κάποιο βοήθημα, δε σου προσφέρει απολύτως τίποτα. Ίσα ίσα που πάνε χαμένες και 6 εβδομαδιαίες ώρες διδασκαλίας του μαθήματος. Θυμάμαι περίπου 2-3 φορές την εβδομάδα διάβαζα από ένα δίωρο μόνη μου σπίτι, με βάση τις οδηγίες που μας έδινε η φιλόλογος. Δε παπαγάλιζα τη μετάφραση. Έμαθα να κάνω εφαρμογή του συντακτικού στο αρχαίο κείμενο. Εμπλούτισα το λεξιλόγιό μου. Διάβαζα γραμματική, αναζητούσα σε παλαιά βιβλία ελληνικών, ρίζες λέξεων. Μεταφράζοντας σταδιακά (δύσκολα στην αρχή) παραγράφους από Ελληνικά του Ξενοφώντα, έμαθα και στοιχεία που άπτονται στο ιστορικό κομμάτι.
[...]